Oranjevlaggen, Marokkaanse kleuren, Surinaamse trots en nieuwsgierige bezoekers van buiten de wijk: tijdens het WK verandert de Mercuriuslaan in Woensel in een straat waar voetbal mensen samenbrengt. De buurt lééft het toernooi. “Versierde straten zie je overal. Maar dit is anders. We juichen hier niet alleen voor Oranje.”

Door Rob Weekers

Op wedstrijddagen stroomt het grasveldje midden in de straat vol. Stoelen verschijnen uit tuinen en schuren, kinderen rennen tussen de vlaggen door en de geur van barbecue trekt door de buurt. Tegen de aftrap verzamelt vrijwel iedereen zich rond het grote scherm. Met hamburgers, frisdrank en stukken watermeloen binnen handbereik ontstaat een sfeer die meer weg heeft van een openluchtstadion dan van een gewone woonstraat.

Mini-stadion

“Steeds meer mensen komen hier een kijkje nemen”, zegt Jay Manichand, initiatiefnemer van het WK-feest in de straat. Jay heeft Surinaamse roots en hangt daarom naast de Nederlandse driekleur ook de Surinaamse vlag in zijn voortuin. Die doet inmiddels denken aan een ministadion, met overal oranje accenten, een televisie voor de wedstrijden en een ventilator die op warme dagen voor verkoeling zorgt. Tussen de vlaggen en slingers door houden voorbijgangers regelmatig even halt om foto’s te maken of een praatje aan te knopen. “Het is hier prima uit te houden”, lacht Jay.

Drie maanden geleden begon hij al met de voorbereidingen om de straat in WK-sferen te brengen. Wat begon met een paar vlaggen in zijn eigen voortuin, groeide uit tot een initiatief waar steeds meer buurtbewoners zich bij aansloten. “Dit is best een multiculturele straat, maar veel interactie tussen bewoners is er niet. Dat wilde ik doorbreken”, zegt Jay.

Samen beleven

Wat begon als een idee om samen voetbal te kijken, groeide uit tot iets groters. “Mensen met verschillende culturele achtergronden raken met elkaar in gesprek, ontmoeten elkaar. Samen het WK beleven, samen lachen, eten en drinken, veel meer is er eigenlijk niet nodig. Samen delen is vermenigvuldigen.”

Met succes, want steeds meer buurtbewoners vroegen spontaan of ze ook een vlag mochten ophangen. “Zo komt het dat hier nu ook vlaggen uit Noorwegen, Afghanistan, Italië en Irak hangen, en dan vergeet ik er vast nog een paar”, merkt Jay op.

Volgens hem tilt juist die mix de straat boven het standaard oranjeplaatje uit. ”Straten die helemaal oranje zijn, zie je overal. Maar wij maken er een internationaal feest van, dat zie je nergens. Hoe mooi is dat?”

Fanatiek

Buurman Hoesneddin -‘zeg maar Hoes’- heeft inmiddels plaatsgenomen in de voortuin van Jay. Terwijl hij om zich heen kijkt naar de vlaggen en voorbijlopende buurtbewoners, verschijnt een glimlach op zijn gezicht. De Eindhovenaar met Marokkaanse roots woonde jarenlang in Zaandam, maar is sinds kort terug in de stad waar hij opgroeide. “Hier voel ik me thuis”, zegt hij.

In eerste instantie was Hoes sceptisch over Jays plan om van de hele straat een WK-feest te maken. Maar dat draaide snel om. “Hij is nu fanatieker dan ik ben”, lacht Jay. “Je hebt me erin meegetrokken”, reageert Hoes. “Maar echt, ik zie dat het werkt. Het leeft in de straat, mensen zijn vrolijk, wat wil je nog meer. Er is al negativiteit genoeg in de wereld.”

“Hartstikke mooi!”, roept een jonge vrouw die op de fiets voorbijrijdt en even afremt. Het is Pleun Haantjes, op weg naar haar werk. “Ik word hier vrolijk van”, zegt ze lachend tegen Hoes en Jay. “Daar doen we het voor”, reageert Jay. “Kom eens langs tijdens een wedstrijd van Oranje, eet een hamburgertje mee.” Hoes: “Of kom lekker naar Marokko kijken!”

Reacties zijn er volop, vertellen Jay en Hoes. Buurtbewoners stoppen briefjes in de bus om Jay te bedanken en hem succes te wensen. Ook De Telegraaf en SBS6 kwamen al langs. Voor veel mensen is dat reden genoeg om zelf een kijkje te nemen in de Mercuriuslaan. “Met een stoet langzaam rijdende auto’s als gevolg”, grinnikt Hoes.

Lichtjesroute

’s Avonds krijgt de straat een ander gezicht. Wanneer de lichten aangaan en de vlaggen in de voortuinen oplichten, verandert de Mercuriuslaan in een lint van kleuren. Als Marokko speelt, kleurt het rood-groen; bij wedstrijden van Nederland rood-wit-blauw. “Het is hier net de Lichtjesroute”, zegt Hoes. “Dat trekt bekijks. Mensen rijden langzaam voorbij, toeteren, zwaaien. Ik krijg een lamme arm van het terugzwaaien.”

Feest op straat

Het voorlopige hoogtepunt van het WK, zeggen Jay en Hoes, was zaterdag 20 juni: een dubbelprogramma waarin Oranje Zweden versloeg en Curaçao later op de avond zijn allereerste WK-punt ooit pakte tegen Ecuador. “Het was feest op straat”, glundert Jay. “Mensen die van de Foute Party in het Philips Stadion kwamen en hier langsfietsten, stopten om meloen te eten. Daar kan ik zo van genieten. Spontane ontmoetingen zijn het mooist. Hoes zet het kracht bij met een Marokkaanse zegswijze: “Iets onverwachts is beter dan duizend afspraken.”

Burenruzie?

Oranje treft in de knock-outfase Marokko treft. Een burenruzie in de maak? Hoes schiet in de lach. “Welnee man, hooguit wat meningsverschillen”, grapt hij, terwijl meteen duidelijk wordt waar zijn loyaliteit ligt. “Marokko timmert de laatste jaren stevig aan de weg. Dat brengt een soort herwonnen trots.” Mocht Marokko het toernooi verlaten, dan gunt hij Nederland het succes zonder aarzelen. Jay ziet het vooral als een sportieve strijd vol plaagstootjes. “Dat maakt het juist leuk: op het randje, maar er niet overheen.”

De nachtelijke aftrappen zijn het enige nadeel van dit WK vindt het duo. Jay: “Dan zetten we het geluid laag en juichen we niet te hard.” En waar het eindigt? Jay hoeft niet lang na te denken. “We kijken niet zo ver vooruit. Dit is precies wat we wilden.”