Zijn bekendste rallyauto vond kort geleden een voorlopig plekje in het DAF Museum in Eindhoven. Met deze Daf 66 Marathon won rallyfanaat en Ford-dealer Wim Luijbregts (1948-2024) samen met zijn navigerende broer Kees de ELE 1973. Wims zoon Willem (45) komt voor het eerst in de nieuwe omgeving kijken naar de auto.

Door Frank Vonken - zweetdruppel.nl

“Ons pa overleed twee jaar terug”, zegt Willem. “Ik begon meteen erna aan de afwikkeling van alles. Zijn auto’s, de opslagruimtes, de administratie. Het is héél veel. Die hallen, wat doen we ermee? Verkopen, verhuren? Je moet dít nog uitzoeken, je moet dát nog behandelen. Ik ben bezig om voor de tweede keer afscheid te nemen van pa.”

Eigenwijs

Willem noemt zich ‘gastheer in communicatie’. Zo verzorgt hij de sociale media van onder meer Trattoria Mangiare in Eindhoven. Hij maakt ook muziekafspeellijsten voor de horeca. En hij dj’t tijdens feesten en evenementen.

Net zo bezeten als Willem van muziek is, was zijn vader dat van rallyrijden. Wim won in 1990 voor de tweede keer Eindhoven-Luik-Eindhoven. En iedereen gunde hem de overwinning.

Wim hield niet van poespas, maar vrijwel iedereen voelde zich op zijn gemak bij hem. “Ons pa ging uit van het goede in de mens”, zegt Wims zoon. “En hij bleef zichzelf, goudeerlijk en hartstikke lief. Zijn vriendin Mieke en hij waren dol op elkaar.”

De uitvaart van Wim vond 25 oktober 2024 plaats in een afgeladen H. Nicolaaskerk aan de Markt in Valkenswaard. “Je wist dat veel mensen ons pa mochten”, aldus Willem, die getrouwd is met Robert. “Maar opeens zíe je dat.”

Had zijn vader mindere trekjes? “Als-ie me om advies vroeg, gaf ik ‘m dat. Hij leek het ook aan te nemen. Trok-ie uiteindelijk toch zijn eigen plan. Maar dat pakte niet elke keer goed uit. Hij vond het dan weleens moeilijk om zijn ongelijk te erkennen.”

Ma

Wims eerste liefde Lisette overleed in 2004. Wim en Willem verzorgden haar thuis. “Pa en ik begrepen elkaar steeds beter”, zegt Willem. “Misschien, omdat we allebei zielsveel van ons ma hielden. En we beseften, dat we haar aan het verliezen waren. Dat schept een nog sterkere band. Mijn ouders liggen naast elkaar begraven. Ik ga niet vaak naar het kerkhof, ze zitten in m’n hart en hoofd. Dat voelt veel dichterbij.”

“Ze stonden altijd voor me klaar. De eerste keer dat ik op stap ging, zei pa dat-ie er voor me zou zijn. Ik wist niet wat hij bedoelde. Nou, ik kwam dronken thuis. Geen preek, maar samen de kots opruimen.”

De Daf 66 Marathon krijgt binnenkort een prominentere plek in het museum. “Er worden tegen die tijd ook andere dingen van ons pa uitgestald”, aldus Willem. “Zoals een raceoverall en een helm. De familie Van Doorne toonde interesse. De auto is via een stichting in het DAF Museum beland. Ik kan geen geschiktere plek bedenken.”

De laatste dans

Willem koestert een marmeren beeld. “Het heet L’ultimo ballo”, zegt hij. “De laatste dans. Een man en een vrouw, verstrengeld in elkaar. Na de dood van ons ma, maakte mijn tante Betke dat beeld. Ma moest eens naar de badkamer, maar haar krachten waren weggevloeid. Pa tilde haar op. Kom, zei hij, we gaan efkes dansen.”

Willem glimlacht. “Ons pa was door de medicijnen in zijn laatste dagen niet meer helder”, zegt-ie. “Hij wilde op een gegeven moment naar de wc, maar dat kon-ie niet meer in zijn eentje. Ik tilde hem op en liep met ‘m in mijn armen naar het toilet. O, zei hij ineens, wilde gij dansen?”

Voor informatie: info@willematwork.nl en op www.dafmuseum.nl

<<KADER>>

Dit verhaal verscheen eerder op zweetdruppel.nl, het platform voor sportverhalen met een originele Eindhovense invalshoek. Eigenzinnig, prikkelend en altijd met oog voor mens achter de sport. Meer lezen? Ga naar: zweetdruppel.nl