Toen Johan Neeskens al na twee minuten de strafschop binnenschoot, leek de wereldtitel voor het Nederlands elftal in 1974 binnen handbereik. In het Olympiastadion van München zag Eindhovenaar Alfons van de Laar het met eigen ogen gebeuren. Ruim vijftig jaar later blikt hij terug. “We waren beter, hadden moeten winnen.”

Door Rob Weekers

Al in 1973 had Alfons (78) de kaartjes voor de finale en de troostfinale op zak. “Ik heb ze al die tijd bewaard.” Toen hij later ook een kaartje kon bemachtigen voor de openingswedstrijd tegen Uruguay, twijfelde hij geen moment. Samen met zijn broer reed hij naar Hannover. “Die wedstrijd ontaardde in een grote schoppartij”, herinnert hij zich. Oranje won met 2-0, de opmaat voor een historisch WK.

Totaalvoetbal

Na het gelijkspel tegen Zweden (0-0) en de 4-1 zege op Bulgarije ging Oranje crescendo. In de tweede groepsfase werden Argentinië (4-0) en Brazilië (2-0) overtuigend verslagen. De wereldtitel lonkte. In München trof Nederland het thuisland West-Duitsland. “Dat we de finale zouden halen, had ik vooraf niet verwacht. Maar het totaalvoetbal maakte diepe indruk.”

Dat Alfons het kaartje voor de finale al vroeg in handen had, pakte goed uit. “De voorpret in het centrum van München was fantastisch. Fans uit allerlei landen liepen door elkaar en hadden vooral veel plezier. Kom daar nog maar eens om tegenwoordig met al die hooligans.” In het stadion kookte de sfeer. “Een onvergetelijke ervaring.”

Der Bomber

Oranje kende een bliksemstart: in de tweede minuut zette Johan Neeskens zijn ploeg via een strafschop op voorsprong. “Maar ja, toen kwam die schwalbe van Bernd Hölzenbein. Strafschop, doelpunt Paul Breitner.” De echte klap volgde later. Gerd Müller, der Bomber der Nation, maakte de winnende treffer. “Balen. We hadden die wedstrijd moeten winnen, we waren beter.”

Alfons was de teleurstelling snel te boven. “Een kwestie van accepteren”, zegt hij nuchter. “Je verandert er toch niet meer aan.” Na afloop vierden Duitse fans massaal feest in het centrum, maar ook veel Oranjefans waren op de been. “Natuurlijk hadden die Duitsers het hoogste woord, maar dat hebben ze altijd al”, lacht hij. “Maar eerlijk is eerlijk: het was eigenlijk best gezellig. Geen wanklank. Het voelde bijna als één grote familie.”

Gordijnstof

Veertien jaar later spoelde Alfons de kater van 1974 weg toen Oranje in 1988 Europees kampioen werd. Gehuld in een oranje shirt van gordijnstof vierde hij de overwinning in hetzelfde stadion waar hij ooit de nederlaag had zien vallen. De terugreis staat nog op zijn netvlies. “Op de Autobahn was het een colonne van toeterende auto’s, onvergetelijk!”

Voor Alfons blijft één les uit 1974 overeind: hoop wint het altijd van teleurstelling. “Dit WK moeten we minimaal de kwartfinales kunnen halen, dat zijn we aan onze stand verplicht.”

Deel jouw WK-verhaal

Heb jij als Oranjefan een onvergetelijk WK-moment? Of staat jouw straat al weken te shinen in oranje? En lijkt het je leuk om dat te delen met de lezers van Groot Eindhoven? Doe dan net als Alfons en mail ons jouw WK-verhaal naar: redactie@grooteindhoven.nl