Ik was erbij toen op 31 mei 2000 op de kop van de John F. Kennedylaan de Flying Pins onthuld werden. Bij de uitleg van het opvallende kunstwerk vertelden de kunstenaars de Kennedylaan als een bowlingbaan te zien! De opvallend gele kleur verwijst naar de gele narcissen die in het voorjaar het groen bij de straat opsieren.
Eerlijk gezegd moest ik wel even wennen aan het kunstwerk van Claes Oldenburg en Coosje van Bruggen. Hun uitleg vond ik een beetje ver gezocht. Vijfentwintig jaar later moet ik mijn mening bijstellen. De kegels zijn voor mij een herkenningspunt. Ik word er vrolijk van en ik vind ze mooi! Nu moeten ze het veld ruimen voor een nieuw te bouwen busstation. Waanzin.
Mijn mening is dat in het bouwplan had moeten worden opgenomen dat de kegels daar een vaste plek hebben. De kunstenaars zijn overleden en kunnen dus niet meer protesteren. Wij, de inwoners van Eindhoven, kunnen dat wel. Als burger zeg ik dan ook bij deze: afblijven! Laat de kegels staan waar ze staan. Ze behoren tot de identiteit van de stad en symboliseren de toegangspoort naar de Technische Universiteit en het stadsdeel Woensel.
Een eigen identiteit of herkenningspunt hebben, is belangrijk voor een stad maar ook voor mensen onderling. Soms willen we echter even uit de band springen. Vooral de laatste jaren dossen mensen zich tijdens carnaval uit in de meest wilde creaties. Sinds 1964 kent Eindhoven de geuzenaam Lampegat. Carnavallende Eindhovenaren zijn eigenzinnig en begroeten elkaar niet met alaaf maar met salaai én een das, muts of vlag in de kleuren blauw en oranje. Nu is er een initiatief, namelijk ‘Naait ‘m erop’ om een typisch Eindhovens carnavalsjasje te creëren. Een blauw jasje versieren met allerlei emblemen. Het is niet mijn ding en ik vind het ook een beetje saai. Het voelt alsof we weer teruggaan naar de ouderwetse boerenkiel. Gewoon uit je bol gaan met felgekleurde, frivole of juist hele degelijke kleding is meer mijn ding.
Ja, en dan iets waarover ik twijfelde of ik het in deze column moest aankaarten. Namelijk het verontrustende bericht dat het aantal zelfdodingen onder jongeren sterk is toegenomen. Ik las het verhaal van een moeder over haar 17-jarige dochter die een einde aan haar leven maakte. Een op het oog vrolijk en goed functionerend meisje bleek achteraf al lang heel ongelukkig te zijn. Het moet vreselijk zijn om je kind in de bloei van haar of zijn leven door zelfdoding te moeten verliezen. Je zou verwachten dat je als ouder tijdig signalen ontvangt dat het niet goed gaat met je kind, maar dat is dus niet zo. Denkend aan het slachtoffer zie ik haar voor me, worstelend met haar angsten, negatief zelfbeeld en haar eenzame strijd. Haar stralende lach camoufleert hoe ze zich daadwerkelijk voelt. Terwijl het leven haar nog zoveel te bieden had, kies ze ervoor dit bewust af te breken. Ik leef met de slachtoffers en hun nabestaanden mee.
Dorothée Foole
Reageren? info@eindhovenwinkel.nl