Een groep oud-medewerkers van de verkoopmaatschappij/importeur DAF Nederland is druk bezig met het organiseren van een reünie voor collega’s. Het idee ontstond tijdens de uitvaart van oud-collega Ronny Caïro, waar veel bekende gezichten samenkwamen. “Hoe mooi zou het zijn om zoveel mogelijk oud-collega’s bij elkaar te krijgen”, dacht Peter de Greef (62). “Nou, dan gaan we dat toch regelen!”
Door Rob Weekers
Voetbaltoernooien, bedrijfsuitstapjes, een eigen bedrijfsschool, een woningbureau dat mensen aan huisvesting hielp, DAF is de door de jaren heen vooral een bedrijf geweest dat goed voor zijn personeel zorgde. De reünie is een mooie kans om de sfeer van vroeger opnieuw te beleven. “Het familiegevoel van DAF samen nog eens delen, daar doen we het voor”, zo heet het bij de mensen die het initiatief voor de reünie hebben genomen.
Sneeuwbaleffect
In het DAF Museum zijn Peter de Greef, Esther van Alst (60) en Mart Erren (78) aangeschoven om met elkaar de laatste stand van zaken van de reünie door te nemen. “Waar zijn we aan begonnen”, zegt Peter met een lach. “Veel contactgegevens zijn verouderd, en niet iedereen is makkelijk te traceren.” Toch zijn er al vijftig aanmeldingen binnen. “Een goed begin. Het sneeuwbaleffect is duidelijk merkbaar”, constateert Esther, die zich pas een week geleden heeft aangesloten bij de werkgroep. “En dan zijn we nog maar een paar weken bezig”, meldt Peter, die voor de gelegenheid een Whatsappgroep heeft aangemaakt waar dagelijks tips binnenstromen.
Eigen identiteit
De verkoopmaatschappij en importeur DAF Nederland kent een bewogen huisvestingsgeschiedenis. Ooit begonnen in gebouw 45 aan de Geldropseweg, verhuisde het bedrijf later naar het voormalige MCB-pand aan de Aalsterweg. Vervolgens vond men na het faillissement tijdelijk onderdak in de Hoogbouw op het DAF-terrein en verhuisde van daar naar een pand op Ekkersrijt in Son, om uiteindelijk na jaren weer terug te keren naar de vertrouwde Geldropseweg. “Het voelde voor mij als een bedrijf op zich binnen het grote concern, met een eigen identiteit”, zegt Esther. Peter vult aan: “Daarom richten we de reünie specifiek op oud-collega’s van de verkoopafdeling.”
Huiverig
De komst van de eerste faxapparaten, buizenpost, tekstverwerkers, de digitaliseringsgolf, de drie hebben het allemaal meegemaakt. Peter haalt zijn telefoon tevoorschijn en laat een aantal foto’s zien. Bureaus waarop naast elektrische typemachines stapels papier liggen, asbakken in het zicht. “Wat een zooitje”, reageert Esther lachend. Mart herinnert zich de komst van de ’Wang’, een factureringssysteem dat in 1976 bij DAF Nederland werd geïntroduceerd. “Daar liep men in het begin nog in een grote boog omheen. Automatisering, daar waren de meesten nog huiverig voor.”
Gemoedelijk
Mart begon in 1974 zijn loopbaan bij DAF Nederland en heeft er een halve eeuw bij het Eindhovens concern opzitten. Na zijn pensionering, in 2009, was hij nog tot januari actief als vrijwilliger in het DAF Museum. “Ik ben nog steeds trots op de producten die bij DAF gemaakt worden”, zegt hij met onverholen trots.
Mart omschrijft DAF als een sociaal bedrijf waar de sfeer op de werkvloer gemoedelijk was. Op de afdeling Beheer (tegenwoordig Credit Management) was hij onder andere verantwoordelijk voor de interne declaraties en uitstaande vorderingen bij grote klanten en dealers, en moest hij bedrijven die een betalingsachterstand hadden achter de vodden zitten. Hij herinnert zich hoe hij klanten die nog facturen hadden openstaan persoonlijk bezocht. “Een praatje maken en iets lekkers van de plaatselijke bakker meenemen, werkte vaak beter dan een formele brief. Nu is het ondenkbaar, maar toen ging het zo.”
Kinderpannenkoek
Peter hoort het met een lach aan. Als boekhouder was hij van 1987 tot 1990 werkzaam voor DAF Nederland, en daarna tot 1993 voor DAF Trucks, waar hij op de bedrijfseconomische afdeling van de productie werkte. “Relatief kort, maar lang genoeg om me een echte DAF-man te noemen.” Peter herinnert zich een uitstapje naar de Bedrijfsauto RAI waar met een klein clubje uitgebreid werd gedineerd in een chic Amsterdams restaurant, met een torenhoge rekening als gevolg. “Toen ik op kantoor de declaratie overhandigde werden de wenkbrauwen gefronst. ‘Hopelijk heeft het een beetje gesmaakt’, was het enige dat ik te horen kreeg.” Mart heeft in zijn functie ook declaraties voorbij zien komen die hem nu nog bijstaan. “Stond er bijvoorbeeld een kinderpannenkoek op de rekening, dat deed ik dan af met een grapje. Had je zó weinig honger dan?”
Inktzwart jaar
1993, een inktzwart jaar in de geschiedenis van DAF. Het bedrijf stevent af op een faillissement, moet bijna de helft van zijn werknemers ontslaan, en moet op zoek naar een overnamepartner. Wie mag blijven en wie niet, wordt per brief aan de werknemers gecommuniceerd. Bij het drietal maakt het nog veel los.
“Als je geluk had, trof je in de envelop een ontslagbrief aan, én een nieuw contract”, blikt Esther terug. Ze herinnert zich de verwarring bij het openen van haar ontslagbrief: “Pas na een half uur zag ik dat er ook een nieuw contract bij zat. Ik mocht blijven.” Esther omschrijft de tijd na het faillissement als een soort ‘natuurramp’ waarin het zoeken was naar mensen die de ontslaggolf hadden overleefd. “Toen ik me weer meldde op mijn werkplek bleek ik naar een andere afdeling te zijn geplaatst: van DAF Trucks naar DAF Nederland. Achteraf een geluk, want daar was ik helemaal op mijn plaats.”
Killer en zakelijker
Peter mocht ook terugkomen, maar had al voorgesorteerd op een nieuwe baan bij een ander bedrijf. “De ironie was dat ik later nog ben gevraagd om bij DAF terug te komen, maar de klik met het bedrijf had ik niet meer. Na de doorstart na het faillissement was het er iets killer en zakelijker geworden, het familiegevoel dat DAF zo typeerde zag ik er niet meer terug.”
De roerige periode rond het faillissement staat bij de drie nog altijd helder op het netvlies. “Een kantelpunt”, zo omschrijft Mart het. “Met de overname door PACCAR in 1996 is het ons-kent-ons-gevoel verdwenen. Begrijpelijk, maar ook jammer.”
Mooie tijd
Dat beaamt ook Esther, die sinds 1986 nog steeds werkzaam is voor DAF. Begonnen als afdelingssecretaresse bekleedde ze diverse functies in het bedrijf en is ze tegenwoordig manager Sales Promotion & Advertising. “Ik heb de leukste baan die ik maar kan bedenken”, zegt ze vrolijk. “DAF gaf me altijd de ruimte om te groeien. Lange dagen maken? Daar deden we niet moeilijk over.” Peter en Mart in koor: “Hard werken, veel lachen, het was een mooie tijd!”
De reünie van de verkoopmaatschappij voor mensen die er tot 1993 hebben gewerkt, staat begin volgend jaar op het programma in het DAF Museum, een datum moet nog worden geprikt.
Wie erbij wil zijn, kan zich aanmelden door een e-mail te sturen naar: