Eindhovense rock-‘n-roll liefhebbers richtten 46 jaar geleden de Rocking Rebels op. Een bekende club in Eindhoven en omstreken. En ja: in een ver verleden ook berucht, maar dat is al jaren niet meer zo. “Het gaat ons om de muziek en niet om geouwehoer er omheen”, vat Jan T. de Nies (66) bondig samen. Een gesprek met deze Rocking Rebel van het eerste uur: “Rock-‘n-roll loopt als een rode draad door mijn leven.”
Door Marjolein van Hoof
Zegt Jan de Nies je zo even niets, misschien begint er wel een belletje te rinkelen bij de naam Jan van Gestel, zoals deze Rocking Rebel ook bekendstaat. Van Gestel, omdat hij sinds zijn derde in dit Eindhovense stadsdeel woont. “Ik ben geboren in Brussel. Mijn vader werd aangenomen bij Hotel Cocagne en we zijn met ons hele hebben en houden hierheen gekomen.”
In het dagelijks leven werkt Jan als facilitair medewerker bij FC Eindhoven. “Ik ben een soort huismeester van het Eindhoven-terrein.” Daarnaast begeleidt hij jongeren uit de reclassering die bij de voetbalclub hun taakstraf uitvoeren. Iets wat hem goed afgaat: “Als je maar dezelfde straattaal spreekt.”
Be-Bop-a-Lula
In zijn vrije tijd is het vooral rock-‘n-roll wat de klok slaat. De liefde voor deze muziek ontstond al op jonge leeftijd. “Mijn moeder had vier zusters die in Amerika woonden. Ik was tien jaar en lag met een gebroken arm in het Binnenziekenhuis, toen ik van een van die tantes een elpee kreeg van Gene Vincent. Vooral het nummer Be-Bop-a-Lula sprak me aan. Later bleek dat mijn moeder, toen ik net geboren was, dat nummer altijd harder zette als het op de radio was. Dat liedje kwam telkens terug in mijn leven. Gene Vincent is mijn grootste idool, nog meer dan Elvis. Ik verzamel er alles van. Al kost het 1.000 euro: heb ik iets nog niet, dan hoppakee, tik ik het zo af.”
Als tiener was Jan, met een club vrienden uit Gestel, steevast op zaterdag te vinden bij PSV en op zondag bij EVV (nu FC Eindhoven). “Ik was een jaar of 17, de tijd van de band Long Tall Ernie and The Shakers. Zij hadden lang haar, kamden dat naar achter en deden er 2 kilo Brylcreem in. Dat gingen wij ook doen.”
Grandioos
“Bij PSV hoorden we: Hé, er zijn ook vetkuiven in Strijp. Die ontmoetten we bij een optreden van Matchbox bij De Metro, gevestigd in de kelder van het huidige Dynamo. We wisselden contactgegevens uit. Op de radio had je het programma Rock ’n Roll Methode, met op vrijdagavond de rock-‘n-roll agenda. Daarna stond de telefoon roodgloeiend: waar gaan we dit weekend heen? Dan gingen we op de fiets of met de brommer bijvoorbeeld naar Bladel, waar Tony Macaroni & The Swinging Devils speelden. Nu zegt dat misschien niemand meer iets, maar voor ons was dat grandioos.”
Het was ook de tijd waarin de Eindhovense rock-‘n-rollband Mac Taple steeds bekender werd. “We hoorden dat zij elke week repeteerden bij De Vlucht aan de Raifeissenstraat, achter bioscoop Metropole. Daar gingen we met z’n allen heen, eigenlijk ook met het idee: dit wordt ons nieuwe clubhuis. De Vlucht werd zo het alternatief voor De Metro.”
Geen gezever
“In 1979 kregen we een foldertje over een grandioze Rock ’n Roll meeting in Engeland. We gingen er met een man of 15 heen en toen we terugkwamen, waren de Rocking Rebels geboren.”
De Rocking Rebels waren bekend én berucht in Eindhoven. “We hadden wel eens mot en als dan thuis de telefoon ging, dan dacht je toch als eerste: Oh jee, als dat maar niet de politie is. Het was een rare tijd, we leefden in een rollercoaster. Verder ga ik niet praten over de negatieve dingen die later zijn gebeurd. Voor mij en veel anderen draaiden de Rocking Rebels vooral om de muziek, geen gezever ernaast.”
Rockhouse Meeting
De Rocking Rebels gingen vaak naar meetings in Hilvarenbeek. “En op zondag altijd naar Café De Harmonie in Tilburg. Waarom op zondag? Dan waren de bands uit Engeland goedkoper. Die kwamen terug uit Duitsland of Frankrijk en pikten zo nog even een optreden mee. Bij De Harmonie kwamen alle rockabilly’s en rock-‘n-rollers samen.”
Eindhoven bleef niet achter. In 1979 werd bij ’t Karregat voor het eerst de Rockhouse Meeting gehouden. “Dat was gewoon niet te geloven: heel Europa zat er! Mensen uit Scandinavië, Engeland, Frankrijk, Duitsland: abnormaal! José Verspaget, die nu nog de Rock ’n Roll Meeting in Eindhoven organiseert, zat toen met haar broer bij de kaartjesverkoop”, herinnert Jan zich.
Na 1988 verhuisde de Rockhouse Meeting uit Eindhoven: “Er waren klachten van de buurt over overlast. Na het feest wisten de gasten niet waar ze heen moesten, dus sliepen ze in hun auto’s en in portieken. Het was heel primitief, net als Pinkpop in die tijd.”
Dankzij José Verspaget keerde de Rock ’n Roll Meeting in 2005 terug naar Eindhoven, naar het Wilhelminaplein. Sinds drie jaar is de Van Doorne Muziekkiosk de locatie.
Diehards
“In het begin op het Wilhelminaplein was ik presentator en discjockey, en ik draai nog steeds op wat rock-‘n-roll festivallekes.” Maar voornamelijk is Jan er als gast te vinden, samen met andere Rocking Rebels. “We hebben zo’n 25 leden, een stuk of tien diehards gaan echt overal naar toe. Bijvoorbeeld naar Engeland voor The Wildest Cats in Town. Een weekend lang speelt daar gewoon heel de wereld. Dan heb je nog meetings in Torremolinos, Turnhout, Duitsland. En pas geleden waren we nog Dublin.”
Het heeft ervoor gezorgd dat Jan mensen over de hele wereld kent. “Stel: ik ga naar Italië en ik heb nog geen slaapplaats, dan hoef ik maar een oproepje te plaatsen op Facebook en ik heb een plek om te pitten. Andersom geldt dat natuurlijk ook.”
Daarnaast struint Jan internet af en bezoekt hij geregeld platenbeurzen, op zoek naar dat ene speciale singletje. “Vorige week nog in België. En dan vind je dat plaatje voor 5 euro: huppakee! Potje Hoegaarden erbij, en ik ben blij. Het gaat om het hebben, maar ook een beetje om een ander de ogen uit te steken: Ik heb ‘m gevonden!”
Volgende generatie
Nog altijd zijn de Rocking Rebels trouwe fans van Mac Taple. “Niet dat ik bij al hun optredens ben. Ik heb ook nog twee zoons en vier kleinkinderen waar ik tijd voor wil vrijmaken, hè.”
Die kleinkinderen raken inmiddels ook aardig vertrouwd met rock-‘n-roll. “Als ze hier zijn, dan vragen ze vaak: Opa, mogen we plaatjes draaien op jouw pick-up? Doe maar, jongens. En dan duiken ze mijn platenkisten in. Ik hoop dat ze dat blijven doen, maar ik denk het niet. Mijn zoons houden ook niet meer zo van rock-‘n-roll, maar ze snappen me wel en zeggen altijd: Pa, als jij maar een goed weekend hebt. Gas erop!”
Wil je meer weten over de Rocking Rebels? Neem een kijkje op: