Een mijlpaal die er zijn mag: Bart en Ans Scholten-Voorn stapten 65 jaar geleden in het huwelijksbootje. Het paar geniet nog iedere dag van elkaars gezelschap en is vast van plan om er nog wat jaren aan vast te knopen. Het succes van een gelukkig huwelijk? Bart hoeft er niet al te lang over na te denken. “Een kwestie van een goede harmonie.”

Door Rob Weekers

De jaren zijn omgevlogen, vertellen Ans en Bart, beiden 85, met een glimlach in de woonkamer van hun huis aan de Elias Bouwmanstraat in de wijk Mensfort, waar ook dochter Ankie is aangeschoven. “Hoe houden we het zo lang vol?”, vraagt Bart zich af. “Hoe lang moeten we nog?”, plaagt Ans. Bart reageert opgewekt: “Gewoon doorgaan en de blik vooruit gericht houden.”

Koning

Op 18 maart 1961 gaven ze elkaar het jawoord ‘voor de wet’, gevolgd door hun kerkelijk huwelijk op 8 april. “Voor het bed”, voegt Bart met een kwinkslag toe. “Toen we 60 jaar getrouwd waren kregen we nog een kaart van de Koning, nu hebben we niets gehoord”, zegt hij. “Ach, hij zal het wel druk hebben”, relativeert Ans. “Over 5 jaar een nieuwe kans”, lacht Ankie.

Postkantoor

Bart noemt zichzelf graag een echte Gestelse Blauwbuik, terwijl Ans haar wortels in Valkenswaard heeft. Eind jaren vijftig kruisten hun levens elkaar voor het eerst. Bart werkte na zijn opleiding tot loketbediende op het postkantoor in Valkenswaard. Ans kwam er geregeld langs om postzegels te kopen of iets te versturen. “Er kwamen wel meer meisjes aan het loket, maar Ans vond ik toch wel heel leuk”, vertelt Bart. “Ze was spraakzaam en giechelde veel, dat trok me meteen aan.” Ans was verguld met de aandacht die ze van Bart kreeg. “Als ze lillekerd roepen, dan hoef je niet om te kijken, zei mijn vader altijd.”

Bart besloot de stoute schoenen aan te trekken en vroeg Ans mee op date om samen zijn verjaardag te vieren. Zijn plan? Per fiets op bedevaart naar de Sint Jan in Den Bosch. “En ze zei gewoon ja!”, vertelt hij trots. Ans lacht: “Het leek me wel wat. Ik ben die ochtend vroeg vanuit Valkenswaard naar de Lambertuskerk in Gestel gefietst, waar Bart op me zou wachten.”

Blijvertje

Bart herinnert het zich nog goed: “Ik dacht maar één ding: komt ze of komt ze niet? En toen ik haar zag, wist ik meteen: dit wordt ’m, dit is een blijvertje.”

Na een dag vol kilometers, ruim honderd in totaal, en een feestje in de avond, fietste Ans weer terug naar huis. “Maar als je jong en verliefd bent, merk je dat helemaal niet.”

Passen en meten

Op 21-jarige leeftijd bezegelden Bart en Ans hun liefde met een huwelijk. De eerste jaren daarna waren voor het jonge stel allesbehalve eenvoudig. Na de bruiloft trokken Ans en Bart in bij Ans’ moeder. Met een gezin van acht kinderen was het daar voortdurend passen en meten, herinnert Ans zich. “We hebben er drieënhalf jaar gewoond, en onze dochter Ankie is daar geboren.” Later kregen ze een flat aan de Waghemakerstraat toegewezen, waar ze drie jaar verbleven. Voor Ans betekende het dat ze haar geliefde Valkenswaard moest verlaten. “Geen probleem hoor, ik was vooral blij dat we eindelijk een eigen plek hadden.” Sinds 1968 wonen Ans en Bart in de Elias Bouwmanstraat, een plek die al decennialang als thuis voelt.

Koopjesjacht

Met de gezondheid gaat het niet altijd even soepel. Ans heeft inmiddels een heup- én schouderprothese en onderging ook een hartoperatie. Toch laat ze zich niet zomaar uit het veld slaan. “Ik fiets nog bijna elke dag hoor”, zegt ze trots. Bovendien maakt ze er een sport van om koopjes te scoren; met haar scherpe oog voor aanbiedingen komt ze zelden met lege handen thuis. Ook Bart heeft zijn portie tegenslag gehad. Hij kreeg ooit een herseninfarct, maar herstelde volledig. “Dat had heel anders kunnen aflopen”, zegt hij terwijl hij even afklopt, zichtbaar dankbaar voor hoe het is gelopen. “Gelukkig maar, want ik rijd nog steeds auto.”

Millimetergangster

Bart geniet inmiddels al 25 jaar van zijn pensioen. Van 1970 tot 2001 werkte hij als media-adviseur voor het Eindhovens Dagblad en de laatste tien jaar voor Groot Eindhoven. “Ik was een echte millimetergangster”, grapt hij, verwijzend naar de advertentiemillimeters die hij aan de man moest brengen. “Leuk werk, je kwam bij veel mensen over de vloer. Met klanten een praatje maken, dat lag me wel.” Daarvoor was Bart verder nog sergeant in het leger van 1959 tot 1965. Ans werkte onder meer als nanny en in een slagerij, en zorgde daarnaast voor het gezin met drie kinderen: Ankie, Ton en Hein.

Het briljanten paar bewaart warme herinneringen aan hun vakanties. Samen maakten ze veel mooie reizen met de caravan door Spanje, Italië en Frankrijk. Ook in Nederland zochten ze graag het water op om te zeilen. “We hebben er zelfs een cursus voor gevolgd”, vertelt Bart.

Kippenragout

Tot voor kort was Bart vaak te vinden in zijn volkstuintje. Ans wist wel raad met de verse groenten, maar ook met de snijbloemen en hortensia’s die hij daar kweekte. “Bloemschikken is nog altijd een grote hobby van me”, vertelt Ans. Bart vult meteen aan: “En koken! Haar kippenragout is onovertroffen.” De laatste jaren staat hij zelf ook steeds vaker achter het fornuis. “We koken vaak samen, maar we vinden het net zo fijn om buiten de deur te eten.” Ans grijnst: “En vergeet het barbecueën niet!”

Bourgondiërs

En zo vullen ze elkaar nog altijd moeiteloos aan: Bart met zijn groene vingers en groeiende kookambities, Ans met haar creativiteit en liefde voor gezelligheid. Samen maken ze van elke maaltijd, binnen of buiten, een klein feestje. Ankie: “Het zijn echte Bourgondiërs!”

Met 3 kinderen (Ankie, Ton en Hein), 4 kleinkinderen, 2 bonuskleinkinderen, 2 achterkleinkinderen, en 4 bonusachterkleinkinderen wacht het briljanten paar op 11 april nóg een mooi feest in Steensel, waar zoon Ton een restaurant heeft. “We laten ons lekker in de watten leggen”, blikt Bart alvast vooruit. “We gaan er een mooi feest van maken”, voegt Ans toe. En daarna? “Gewoon samen verder, zoals we dat al 65 jaar doen.”