Wat doe je wanneer je te horen krijgt dat je ziek bent en niet meer beter kunt worden? Dat de verwachting is dat binnen nu en pakweg twee tot acht maanden, met mogelijke verlenging, je leven voorbij is? Theatermaker Mario van Erp (71) kreeg twee weken geleden deze onverbiddelijke mededeling. “Ik heb die bewuste dag samen met mijn zonen nog een optreden geboekt van mijn lievelingsband Rowwen Hèze op 24 november in Heerlen!”

Door Dorothée Foole

Met andere woorden: Mario geeft te kennen nog volop van het leven te willen genieten. “Ik hou van het leven, maar eens komt er een einde aan”, zegt hij berustend.

En dan komen onherroepelijk zijn rijke theateroptredens ter sprake. Mario vertelt dat hij uit een echte carnavalsfamilie komt, waarbij het bedenken van ludieke optredens, verkleedpartijen, muziek en ideeën voor optredens tijdens carnavalsoptochten schering en inslag was.

“Toch had ik nog geen idee om daar serieus mijn werk van te maken. Ik koos voor een opleiding tot sociaal werker.”

Zo is hij als geboren en getogen Limburger in Brabant terechtgekomen. Hij studeerde aan de Sociale Academie in Eindhoven en liep voor zijn afstudeerproject ‘Ambtelijke molens malen langzamer’ stage in het Stratumse buurthuis ’t Akkertje.

Na deze studie deed Mario nog een poging om geselecteerd te worden voor de Toneelschool in Maastricht. “Ik werd niet toegelaten, te weinig fantasie was het oordeel!”

Een opmerkelijke conclusie, zo zou later blijken.

Kwiebus

Gelukkig heeft Mario in de jaren daarna wel degelijk bewezen dat hij over veel fantasie beschikt en een groot talent is. Vooral zijn gave om heel kleine kinderen, kleuters van amper vier jaar, met zijn zelfgeschreven producties te boeien, is zeer opmerkelijk te noemen.

In de loop der jaren speelde hij in verschillende gezelschappen, onder meer bij Kwiebus, maar hij maakte ook producties samen met kinderboekenschrijver Jacques Vriens. Met het programma Habbakuk, samen met Rik Polman (bekend van de band Betty Blue) en Frans Baudoin (VOF de Kunst), boekte Mario landelijk grote successen.

Juffrouw Josefien, Mikado, Flip & Sok, Jantje, Prinses Elise, Bij de minister op schoot, Er was eens een koffer, Pinokkio, How to catch a fly, Brokstukken, De troon van de koningin: het is slechts een greep uit de vele producties die Mario de afgelopen jaren uit zijn ‘hoge hoed’ toverde!

Als Minister van Leuke Dingen werkte hij enkele jaren voor de Eindhovense Stadsschouwburg, waarbij hij onder meer verantwoordelijk was voor het boeken van kindertheaterproducties.

Zijn eigen laatste theaterproductie was in 2022 tijdens het filmfestival in Amsterdam, waarbij hij zich presenteerde als straattheatermaker.

EK 2000 en RPC

Dat Mario’s talent zich niet alleen beperkte tot het theater, liet hij zien tijdens het EK 2000, toen Eindhoven een van de speelsteden was.

Vanuit de gemeente werd Mario samen met nog enkele mensen gevraagd om de openbare pleinen in Eindhoven tijdens het voetbalevenement een invulling te geven.

“Er waren zes pleinen, verdeeld over de stadsdelen. Ook waren wij betrokken bij de opening en afsluiting van het voetbalfestijn. Het moest zes weken lang een feest worden voor iedereen en de buurt verbinden.”

Een ander nog onbesproken talent is niet alleen zijn liefde voor voetbal, maar ook zijn voetbalvaardigheid. “Ik was best een goede spits”, lacht hij.

En dat zegt hij niet zomaar. In 1987 speelde Mario met het café-elftal van ‘de Buut’ (Rochusbuurt) een vriendschappelijke voetbalwedstrijd tegen RPC 3. Zijn liefde voor RPC is toen geboren. Hij ging er voetballen en mocht zelfs enkele jaren met de selectie meespelen als rechtsbuiten.

“Ik had een goede baltechniek en ik was snel, ben zelfs nog ooit topscorer geweest”, vertelt hij trots.

Daarna heeft hij zich als grensrechter voor de jeugd ingezet, maar ook als activiteitenorganisator en trainer. Hij heeft 25 jaar zowel de jeugdweek bij RPC georganiseerd als de deelname aan de minimarathon.

Sinds 1991 noteert Mario alle uitslagen van de club, inclusief de doelpuntenmakers, in een boekje. Ook nu nog! En hij is nog steeds met enkele activiteiten actief betrokken bij RPC.

Ingrijpend

Maar naast alle mooie herinneringen kent Mario’s leven ook verdrietige momenten. De laatste tijd heeft hij geregeld aan zijn petekind moeten denken, die in 2005 op negentienjarige leeftijd in Limburg verdwaald raakte in het natuurgebied De Meinweg. Na een zoektocht werd hij dood gevonden. Hij bleek ’s nachts onderkoeld geraakt te zijn. “Dat heeft me erg aangegrepen.”

Ook het plotselinge ziekteproces van zijn geliefde Annie, die hij in 2002 op een camping in het Franse Vatan leerde kennen, heeft zijn leven beïnvloed. “Het was liefde op het eerste gezicht”, vertelt Mario, die nog altijd met veel liefde over haar spreekt.

Annie bleek net als Mario een theatermaker te zijn. Ze was daar zelfs officieel voor opgeleid. Ze kwam bij hem in Eindhoven wonen en vanaf 2003 traden ze met hun eigen kinder- en jeugdprogramma’s samen op, zowel in theaters als op scholen. Annie maakte ook hun kostuums. “We waren een productief stel”, herinnert Mario zich.

Vanaf 2003 traden ze op uitnodiging van ambassades ook op in het buitenland met hun kinderprogramma’s, onder meer in Oman, Indonesië en Dubai.

Grote liefde

Annie en Mario vormden een gelukkig stel, totdat op kerstavond 2010 het noodlot toesloeg. “Annie zakte op de grond en er was duidelijk iets mis met haar”, vertelt Mario.

De ambulanceverplegers zagen na overleg met het ziekenhuis geen reden tot directe zorg en vertrokken weer. Maar diezelfde ochtend ging het opnieuw mis. Annie vertoonde uitvalverschijnselen. “Ik belde rechtstreeks het ziekenhuis. De arts die ik toen aan de lijn kreeg, handelde heel kordaat. Hij wilde dat ze meteen opgenomen werd.”

Achteraf bleek dat Annie meerdere bloedingen had gekregen. Ze werd behandeld in het St. Elisabeth Ziekenhuis in Tilburg en verbleef later in revalidatiecentrum Blixembosch. Helaas is ze nooit meer de oude geworden. “Ik heb nog geprobeerd om met bepaalde oefeningen verbeteringen bij haar te bewerkstelligen, maar helaas.”

Annie woont inmiddels alweer vele jaren in Frankrijk, vlak bij haar moeder. Mario bezoekt haar iedere vier à vijf weken. “Ze zit nog steeds in mijn hart.”

Uitvaart

Terugkijkend op zijn leven zegt Mario gelukkig te zijn met zijn drie zonen uit een vorig huwelijk. “Ik heb goede contacten met hen.”

Een zoon woont in Santa Rosa, net buiten San Francisco. In december komt hij bij Mario op bezoek. “Daar verheug ik me op”, vertelt hij.

Zijn twee andere kinderen wonen in de buurt en sinds 3 augustus is hij opa van een prachtige kleindochter.

Samen met zijn zonen is Mario nu zijn uitvaart aan het voorbereiden. Ook daarbij mag zijn gevoel voor humor niet ontbreken. “Ik heb een lijst gemaakt van muziek die ik graag wil laten horen en hoe ik het afscheid zou willen. Vooral met veel humor!”, benadrukt hij.

Hij heeft alles opgeschreven, net zoals hij dat ook bij al zijn theaterproducties deed. Maar het is heel dubbel. “Alsof ik een lied aan het maken ben, maar het zelf niet mag zingen!”