Nog altijd stapt Simon Sporen (88) op de fiets naar zijn volkstuin. En als het even kan, is hij ook te vinden in de dahliatuin. Annie (87) gunt hem die vrijheid al hun hele huwelijk. "Als hij daar gelukkig van wordt, moet hij dat gewoon lekker doen." Simon lacht. "En daarom zijn we al 65 jaar getrouwd."

Door Marjolein van Hoof

Op 14 juli vieren Simon en Annie Sporen-Lodewijks hun briljanten huwelijk. Een huwelijk dat begon in Tongelre en daar, op een enkel uitstapje na, altijd is gebleven.

"Ik ben hier geboren en ik ga hier in een paar plankjes weer weg", zegt Simon. "Tongelre verlaten? Dat zie ik niet zitten." Annie knikt. "Vooraan aan de Tongelresestraat is hij geboren en nu wonen we helemaal aan het einde." Simon grapt: "We verhuizen wel steeds verder richting de begraafplaats."

Dansen

Hun liefdesverhaal begon ook in Tongelre. In het Patronaat aan de Tongelresestraat werd op zondagavond gedanst. "Bij de pastoor onder zunne rok", grapt Simon. "Er liep altijd wel een kapelaan rond om te kijken dat er geen gekke dingen gebeurden."

Simon was achttien, Annie zeventien. Of het liefde op het eerste gezicht was? "Nou, misschien voor Simon, maar voor mij nog niet", zegt Annie eerlijk. "Hadde da nie eerder kenne zegge?" reageert Simon. Annie: "Het is goed gekomen, jongen."

Trouwdag

Na vijfeneenhalf jaar verkering trouwden ze op 14 juli 1961 voor de wet. De kerkelijke bruiloft volgde pas in september. Annie's vader had een motorongeluk gehad en het bruidspaar wilde niet zonder hem trouwen.

Het feest werd gewoon thuis gevierd. "Zaaltjes en zo, dat was toen allemaal niet", vertelt Annie. "Het hele huis werd leeggeruimd en we huurden tafels en stoelen."

Veel geld was er niet. Simon kijkt zijn vrouw aan. "Wat hadden we nog over toen de bruiloft en de slaapkamer betaald waren?" Annie moet lachen. "Ik geloof tachtig cent."

Ze begonnen hun huwelijk bij Annie's ouders in huis. "Dat was één grote familie", vertelt Simon. "Op zaterdag aten we met z'n allen aan de grote tafel achter in de keuken." Na drie jaar werd dochter Edith geboren en twee jaar later verhuisden ze naar Gestel waar hun tweede dochter Corina werd geboren. Na twee jaar keerden ze weer terug naar hun geliefde Tongelre.

Hard werken

Hard werken hoorde erbij. Simon was timmerman. "Wat mijn ogen zagen, dat maakte ik." Ook na werktijd hielp hij familie en vrienden met verbouwen.

Annie werkte jarenlang. “Eerst bij Philips, totdat ik zwanger werd. Dat was toen zo.” Later poetste ze in de avonduren bij de gemeente: “Dat heb ik 24 jaar gedaan en ik heb overdag nog acht jaar in een boekenwinkel gewerkt.” Thuis zorgde ze voor de kinderen en maakte ze vrijwel alle kleding zelf. "Mijn handen stonden nooit stil. Ik was altijd aan het breien, haken of naaien."

Bezige bijen

Hun hobby's waren minstens zo belangrijk. Samen vierden ze graag carnaval bij De Vlierkolders, waar Simon een paar jaar adjudant was. “En ik ben nog dansmarietje geweest”, grinnikt Annie.

Simon hield 35 jaar postduiven, stapte daarna over op kanaries, heeft momenteel een dahliatuin en hij heeft al ruim zestig jaar een volkstuin. "Niet voor die krop sla," zegt hij. "Die koop je goedkoper in de winkel." Annie kookt nog altijd met de groenten uit de tuin. "Hier wordt nog zeven dagen in de week gekookt."

Vakanties

Vakanties waren eenvoudig maar onvergetelijk. Eerst trokken ze met de kinderen door Duitsland. Als ergens een bordje Zimmer Frei hing, belden ze aan. Later kampeerden ze jarenlang met vier gezinnen. Simon timmerde iedere vakantie een tafeltennistafel voor de kinderen. Na afloop ging die weer de container in.

Verder maakten ze reisjes naar Zwitserland, Tsjechoslowakije, de Canarische eilanden en ze hebben jarenlang overwinterd in Benidorm. “Toen Simon in de deeltijdvut ging, heeft hij een heel groot chalet gebouwd in Veldhoven. Daar gingen we elk weekend heen”, vertelt Annie trots.

Herinneringen

Een van de mooiste herinneringen is tegelijk de grappigste. Voor hun 12,5-jarig huwelijk gingen ze naar Parijs. Simon had net een filmcamera gekregen. "Ik heb drie dagen gefilmd”, vertelt hij en lacht dan: "Toen ik thuiskwam, bleek dat er helemaal geen rolletje in zat."

Bij de vraag naar het mooiste moment uit hun leven valt een stilte. "Toen Edith uit het ziekenhuis kwam", zegt Simon zacht. Hun dochter was als baby ernstig ziek en moest geopereerd worden. Gelukkig herstelde ze volledig.

Ook later kregen ze genoeg voor hun kiezen. Simon kreeg drie keer kanker. Annie kampte met hartproblemen. "Mijn vrouw heeft me altijd goed verzorgd", zegt Simon.

En wat is het mooiste aan haar? Hij denkt even na. "Gewoon alles." Annie kijkt hem aan. "Hij is lief."

Het geheim

Na 65 jaar lijkt het geheim van hun huwelijk verrassend eenvoudig. "Je moet de vrouw altijd gelijk geven”, zegt Simon. "Dan heb je nooit een probleem. We hebben nog nooit gevochten."

Annie corrigeert hem met een glimlach. "Wel gekibbeld." Simon lacht. "Ja, maar dat hoort erbij."

Inmiddels hebben ze twee kleinkinderen en één achterkleinkind. “Geboren op mijn 80ste verjaardag”, zegt Simon trots.

Het briljanten huwelijk wordt in drie keer gevierd: met de bewoners van hun flat aan ‘t Hofke, met vrienden bij de dahliatuin en tijdens een lunch met de hele familie.

En de toekomst? "Ik wil honderd worden", zegt Simon. "Dat heb ik aan de dokter gevraagd en hij heeft het me beloofd.”

Annie hoeft niet lang na te denken over haar wens. "Dat we nog een hele tijd samen mogen zijn."

Simon knikt. "We hebben het goed. We hebben geen problemen, dus laat het nog even duren. We blijven gewoon doorgaan, hè schat?"