Een kleurrijk en creatief Eindhovenaar is niet meer: Ruud Snel. Na een kort ziektebed overleed hij op 12 juni op 68-jarige leeftijd. Daarmee laat hij een enorme verzameling verhalen achter: verhalen vol humor, creativiteit en ontmoetingen. Voor zijn vrienden Feije Oosterhof en Han van Lith voelt het nog onwerkelijk. “Het leven wordt een stuk stiller en saaier.”

Door Marjolein van Hoof

Ruud werd geboren in Amsterdam - “Daar was ie wel trots op” - voordat hij op zijn twaalfde naar Brabant verhuisde en uiteindelijk in Eindhoven terechtkwam. Daar heeft hij een onuitwisbare indruk achtergelaten.

Ruud beschrijven in een notendop, is niet te doen. Zijn lijst van activiteiten is eindeloos. Zo werkte hij als theatertechnicus bij grote producties van Joop van den Ende, was ice engineer bij Holiday on Ice, presenteerde festivals en evenementen, maakte radioprogramma’s, reed taxi, werkte op de kermis, trad op als sprookjesprins in de Efteling en bouwde decors, lichtshows en installaties. Maar bovenal was hij een verbinder van mensen. “En een hele trotse vader van Luuk en opa van Pim.”

Zien is leven

Zelf omschreef Ruud zich als illuminator, met de verklaring: Illu betekent licht en dat betekent zien. En zien is leven! Geen loze kreet, vertelt Feije, die al sinds begin jaren ’80 een goede vriend van hem is. “Ruud zag mensen echt. Het maakte niet uit wie je was; iedereen die hij tegenkwam, daar had ie wel iets mee. Een man met een grote mond, maar een ontzettend aardig klein hartje.”

Han knikt: “Er zat geen knopje ‘uit’ op Ruud. Hij sprak iedereen aan. Hij vertelde van alles, maar hij wilde ook van alles weten. Hij was altijd nieuwsgierig naar mensen.”

Han, bij veel Eindhovenaren bekend als Hannibal, is al vijftig jaar bevriend met Ruud. “Op de een of andere manier klikte het tussen ons. We waren eigenlijk tegenpolen: Yin en Yang. Ruud wilde alles gestructureerd hebben, ik zweerde juist bij chaos. Maar we zijn elkaar altijd trouw gebleven”, vertelt Han.

“Ruud was de man van twaalf ambachten en dertien gelukken. Niet ongelukken, maar gelukken”, zegt Feije treffend. “In alles wat hij gedaan heeft, was Ruud gelukkig. Al werd dat hem één keer bijna fataal toen hij aan de krachtstroom bleef hangen terwijl hij boven in een stellage bezig was. Hij is naar beneden gevallen en lag drie weken in coma.”

Kijkdoos

Han noemt Ruud zonder aarzelen een van de creatiefste mensen die hij ooit heeft gekend. “Met als hoogtepunt De Kijkventer, een van zijn bekendste projecten.”

Dit was een grote blauwe zeecontainer die Ruud ombouwde tot een wonderlijke kijkdoos vol licht, geluid en verrassingen. “Mensen moesten een gulden betalen en mochten dan een kijkje nemen. Hij had hiervoor een flinke subsidie gekregen en met container en vrachtwagen trok hij het hele land door. Dat was typisch Ruud.”

Daarvoor bouwde hij al zijn eigen huis om tot een kijkdoos. Bezoekers konden door de ramen naar bizarre taferelen kijken met licht, geluid en theatrale effecten.

Theater was een van zijn grootste liefdes. Jarenlang werkte Ruud achter de schermen bij concerten, voorstellingen en musicals. “Hij ging er altijd prat op dat hij voor de musical minimaal zeven keer de Titanic heeft laten zinken”, zegt Han lachend.

Plezier

Met Ruud was het zelden saai. “We hebben ooit een carnavalsnummer gemaakt”, vertelt Han. “Ruud droeg een installatie op zijn rug met bandrecorder en luidspreker en dan zongen we dat nummer op straat.” En ook hun deelname aan de Eindhovense carnavalsoptocht vergeet Han nooit meer. “Niet iedereen was daar blij mee, want we liepen tegen de stroom in en deelden condooms uit.”

En ja, de twee vrienden hebben zelfs een dag op het politiebureau doorgebracht. “Ruud had een rol fluorescerende stickers op de kop getikt en daarop hadden we een boodschap gedrukt en de stad mee volgeplakt. Toen werden we opgepakt.” Han lacht: “Tja, we hebben ontzettend veel plezier gehad.”

Aan de kook

Dat plezier bleef een rode draad door zijn leven. De vaste kookavond op woensdag met Feije is daar een goed voorbeeld van. “Dat hebben we vier jaar gedaan en dat werd meteen een project: Oude Jongens aan de Kook. Het was vooral bedoeld om ervoor te zorgen dat Ruud wat gezonder ging eten. Als bij de Lidl de pepernoten in de aanbieding waren, dan haalde hij meteen 10 kilo in huis en die stonden er niet voor de sier. Er moest wat gebeuren”, zegt Feije, en dan: “Die woensdagen ga ik ontzettend missen. Samen koken, eten, de week bespreken en muziek luisteren.”

Jongens van Bol

Een van de laatste grote creatieve projecten van Ruud was het online platform De Jongens van Bol. Hier bracht hij de verhalen van muzikanten, kunstenaars, schrijvers, denkers en andere creatievelingen samen. “Hij was de spin in het web en wist iedereen enthousiast te maken.”

De uitzendingen van De Jongens van Bol zijn nog steeds terug te vinden op RaRaRadio, waar hij samen met Han een radioprogramma maakte.

Aan veelzijdigheid geen gebrek, aan financiële zekerheid soms wel. “Ruud had eigenlijk nooit een vast inkomen. Hij werkte van project naar project, dus het was een beetje sappelen. Sinds kort kreeg hij AOW, dat maakte het makkelijker. Bovendien had hij net een nieuwe woning aan de Rustenburgstraat. Nog geen drie maanden, het huis was nog niet eens helemaal ingericht. En dan stopt het al”, zucht Feije.

Groot gemis

Hoewel zijn gezondheid al langer kwetsbaar was, kwam het einde toch onverwacht snel. Enkele weken geleden wees bloedonderzoek op afwijkende waarden. Er werden uitzaaiingen in zijn lever ontdekt. In twee weken tijd overleed hij aan leverfalen.

Voor zijn vrienden blijft vooral het gevoel hangen dat Ruud nog lang niet klaar was. “Hij had graag nog veel meer willen doen”, zegt Feije. “Het enthousiasme waarmee hij de wereld tegemoet trad, ga ik ontzettend missen.”

Han: “Dankzij Ruud was er elke dag wel wat te beleven, hij gaf kleur aan het leven. Ik vrees dat het leven een stuk saaier gaat worden zonder hem, maar ik ben dankbaar dat ik hem zo veel en zo lang heb mogen meemaken.”

Het afscheid van Ruud Snel vindt plaats op zaterdag 20 juni van 13.00 tot 16.30 uur bij Sectie C aan de Daalakkersweg 10-08. Met ongetwijfeld nog veel meer mooie verhalen over deze kleurrijke Amsterdamse Eindhovenaar.