Café De Cactus: al 33 jaar een begrip in Gestel. Een echte Brabantse buurtkroeg, waar de mensen elkaar kennen, er steevast hapjes rondgaan en de bakjes pinda’s op de bar staan. Moeder Ineke van der Heijden (78) en dochter Yolanda Bos (59) maakten er een thuis van voor veel vaste gasten. Op 1 juni trekken zij de deur van hun café definitief achter zich dicht en daarmee verdwijnt opnieuw een stukje Eindhovense volkscultuur.

Door Marjolein van Hoof

“We willen iedereen bedanken voor al die mooie, gezellige tijden. We zijn dankbaar dat jullie al die jaren gekomen zijn. We gaan jullie heel erg missen”, is de boodschap van Ineke en Yolanda. Twee echte kroegtijgers met een grote liefde voor het horecavak. Het doet ze dan ook zichtbaar veel dat hun café sluit. En dat geldt vast en zeker ook voor de stamgasten. “Veel mensen in de buurt gaan het missen”, knikt Yolanda. “Er blijven natuurlijk ook maar weinig buurtkroegen over.”

De reden dat ze ermee stoppen, komt deels omdat de eigenaar het pand wil verkopen. “Pas in mei kwam definitief duidelijkheid en nou gaat het ineens snel.”

Hoe het begon

De Cactus aan de Hoogstraat 408 zit in een pand van ruim honderd jaar oud. Lange tijd zat hier Café Oud Gestel. De kroeg kende verschillende uitbaters, zoals Jan en Emmy de Zenger, Piet de Greef, Bert Overmeier en Jan Vlemmings.

In 1993 nam Ineke het stokje over, samen met haar toenmalige partner Frits van Dam. Ze noemden het Café De Cactus, net als het café in de serie Goede Tijden Slechte Tijden. Dochter Yolanda hielp vanaf dag één mee in de weekenden.

“Het was hier meteen druk”, vertelt Ineke. “Frits was vroeger dj in Valkenswaard en draaide zulke lekkere muziek dat de mensen erop afkwamen.”

Zelf had Ineke ook behoorlijk wat ervaring op zak. “Ik was een jaar of 16 toen ik al in de kantine werkte van voetbalclub DVS in Aalst.” Daarna heeft ze de horeca niet meer verlaten. De laatste drie jaar vóór haar avontuur bij De Cactus stond ze achter de bar bij het nabijgelegen café De Sportvriend.

“Veel klanten van De Sportvriend kwamen daarna naar ons. Zelfs hun biljartclub wilde hier spelen, maar ik heb ze teruggestuurd. Dat wilde ik niet op mijn geweten hebben, maar het had geen nut. Op een gegeven moment kwamen ze toch hierheen.”

Dat leverde spanningen op. “Ik moest echt scheidsrechter spelen. De eerste jaren waren niet altijd makkelijk, maar we hebben het overleefd. Daarna is het een geweldig café geworden”, vertelt Ineke. Yolanda knikt: “Ik kan me niet herinneren dat hier de laatste twintig jaar nog politie binnen is geweest.”

Toen Frits na ruim drie jaar uit het café stapte, nam Yolanda zijn stokje over. Sinds 1997 zijn moeder en dochter samen het gezicht van de buurtkroeg, al doet Ineke het de laatste jaren wat rustiger aan. “Nu open ik vaak het café en blijf tot een uur of zeven. Vroeger ging ik door tot een uur of twee. Dat zit er nu niet meer in.”

Tweede woonkamer

De Cactus werd een tweede woonkamer voor de buurt. “Hier komt van alles”, zegt Yolanda. “Dokters, studenten, allochtonen, mensen uit de Bennekel, Blaarthem, Strijp en Veldhoven. Dat maakt het juist zo mooi.”

Een plek waar veel gasten na het werk “even een borreltje komen doen”. Dat ene drankje loopt regelmatig uit. “Het is altijd een echte plekkroeg geweest”, zegt Yolanda. “Mensen blijven graag hangen.”

Door de jaren heen zag ze verschillende generaties opgroeien aan de bar. “Eerst kwamen de ouders. Daarna hun kinderen. En later weer hún kinderen.”

Carnaval was jarenlang een hoogtepunt. “Dan moest het biljart eruit, zo druk was het hier”, herinnert Ineke zich.

Ook Sinterklaas was vaste prik. “We hebben ooit 43 cadeautjes op het biljart gelegd”, vertelt Yolanda. “Voor alle kinderen hadden we iets gekocht.” Sinds een paar jaar is vooral Halloween een groot succes.

En uiteraard is De Cactus ook altijd de thuisbasis geweest van verenigingen, zoals op donderdag en vrijdag een dartclub en op maandag en donderdag een biljartclub. “Ik biljart zelf ook”, vertelt Yolanda tussen neus en lippen door.

Ineke heeft warme herinneringen aan de oude kaartclub op zaterdagmiddag. “Ze waren er elke week om drie uur, daar kon je de klok op gelijk zetten. En op vakantie gaan? Ho maar! Nee, ze móesten op zaterdag kaarten.”

Lied en leed

De Cactus is meer dan een café. Het werd een gemeenschap waarin lief en leed gedeeld werd. “Als iemand twee weken niet komt, gaat Yolanda bellen”, zegt Ineke. “Dan maakt ze zich zorgen.”

En dat geldt ook andersom. Toen Yolanda zwanger raakte van zoon Melvin, leefde de hele kroeg mee. “Mijn zoon is hier opgegroeid”, zegt ze glimlachend. “Hij staat nu ook achter de bar, draait muziek of zingt.” Trots toont ze een filmpje van het 30-jarig jubileum van De Cactus, waarop zoonlief niet onverdienstelijk zingt. “Ik zong vroeger ook altijd achter de bar, nu niet meer: ik heb inmiddels een echte horecastem”, lacht Yolanda.

Dat jubileumfeest was voor haar een van de hoogtepunten. “Marco Schuitmaker trad zelfs op: we konden hem toen nog voor weinig boeken. Maar eigenlijk zijn alle jaren mooi geweest: elke tijd heeft zijn charme. Die 33 jaar zijn omgevlogen!”

Humor

Bij De Cactus hoort ook humor. Ineke schiet in de lach bij het verhaal over stamgast Jantje Markgraaf. “Hij speelde ooit Sinterklaas. Yolanda had een paard. ‘Daar durf ik handig op rijden’, zei Jantje. Maar dat ging niet goed. Dat paard begon te bokken en gooide hem eraf”, vertelt Ineke. “Zijn kunstgebit vloog eruit en brak in twee stukken. Ik heb het met secondelijm geplakt. Och, we lagen krom van het lachen!”

Het zijn precies dat soort verhalen die de buurtkroeg kleur geven. Ineke: “De Cactus is een begrip en de mensen vinden ons lief. Terwijl ik echt niet alleen maar lief ben, hoor! Klanten kunnen niet alles zomaar doen. Yolanda blijft altijd rustig. Ik ben trots op hoe ze het hier heeft gedaan. Ze is een goede en lieve meid, de mensen dragen haar op handen.”

“Ik ben ook trots op jou: we zijn dit samen begonnen en we eindigen samen”, glimlacht Yolanda.

Afscheid

Na ruim drie decennia valt afscheid nemen zwaar. “Ik heb wel een traantje gelaten”, zegt Ineke. Yolanda: “De kroeg is mijn kindje. Ik ga de klanten ontzettend missen. Onze stamgasten, zoals Ronnie die hier al sinds het allereerste begin komt. Maar ook Leo, Cor, Frans, John… zoveel mensen. En niet te vergeten: Bart.”

“Bart is 82 en een beer van een vent. Hij blijft vaak totdat Yolanda veilig naar huis gaat”, licht Ineke toe.

Bart heeft ook de lijfspreuk van De Cactus geleverd: ‘Geniet van het zijn en lach om alles’. Het pronkt op een tegeltje in de kroeg. En misschien vat dat de buurtkroeg nog wel het beste samen. Want als straks het licht uitgaat in De Cactus, dan komt er een einde aan die bekende buurtkroeg in de Bennekel waar generaties Eindhovenaren hebben genoten en gelachen.