Dennis Verhoeven: een man waar je alleen maar diep respect voor kan hebben. Ondanks zijn lichamelijke beperkingen vocht deze 45-jarige Eindhovenaar zich letterlijk omhoog. Sterker nog: hij werd wereldkampioen boksen! ‘Niet lullen, maar poetsen’ is zijn credo en met die mentaliteit verzorgt hij nu gratis bokstrainingen bij Eindhoven Maatjes, een stichting die activiteiten houdt voor eenzame mensen. Het liefst wil hij deze lessen aanbieden op een vaste locatie. Om dat financieel haalbaar te maken, is hij een crowdfunding gestart.

Door Marjolein van Hoof

Misschien ken je Dennis Verhoeven nog van tv. Vijf jaar geleden was deze bijzondere Eindhovenaar een week lang te zien in het programma Man bijt Hond. De makers volgden hem in zijn voorbereidingen op zijn laatste bokswedstrijd, waarmee Dennis €1800 inzamelde voor het goede doel KiKa. Het vat het karakter van Dennis goed samen: een man met vechtlust en een groot sociaal hart.

Dennis komt uit Gestel waar hij 45 jaar geleden geboren werd met ‘een lichte vorm van klompvoeten’, zoals hij zelf omschrijft. “Door een operatiefout is dat veel erger geworden. Daarnaast heb ik een spierziekte.” Ondanks zijn beperkingen, groeide Dennis fijn op. “Dat komt door mijn familie, ze hebben me nooit als een invalide behandeld. Ze lieten me mijn eigen weg vinden. Daardoor denk ik altijd in oplossingen: via een omweg kom je er ook.”

Het is een van zijn vele motiverende uitspraken, net als: “Ik ben invalide, maar dat is niet het einde van de wereld.” Dennis heeft zich nooit laten tegenhouden om zijn dromen na te jagen. Op zijn 12e wilde hij gaan boksen en dat deed hij dan ook, bij het jeugdhonk in de buurt. Pas in 2006 maakte hij echt serieus werk van deze sport. “De film Rocky 6 kwam uit en toen begon het te kriebelen”, glimlacht hij.

Sledgehammer

Dennis ging trainen bij coach Eric van den Heuvel: “Van hem kreeg ik de bijnaam ‘Sledgehammer’, vanwege mijn harde hoekslagen. Ik heb veel van hem geleerd, maar ook van Phinus de Corte die me altijd naar de trainingen bracht. Van hem leerde ik: niet lullen, maar poetsen. Wil je boksen, dan moet je er ook alles voor geven.”

Dat deed Dennis. Naast zijn baan bij Buchrnhornen - waar hij nog altijd werkt - trainde hij drie dagen per week in de gym. “Op andere dagen trainde ik thuis.” Dennis leefde gezond om zijn doel te bereiken: “Veel konijnvoer eten. De komkommers kwamen op een gegeven moment mijn neus uit”, zegt hij met een knipoog.

Zijn inspanningen waren niet vergeefs. Dennis werd Europees Kampioen bij de amateurs. “Daarna kon ik prof worden. In 2015 werd ik wereldkampioen.”

Even voor de duidelijkheid: voor die titels vocht Dennis tegen boksers zonder een beperking. “Natuurlijk waren er tegenstanders die mij vooraf onderschatten, maar die kwamen van een koude kermis thuis”, zegt hij met gepaste trots.

Dip

Twee weken na het behalen van zijn wereldtitel, kreeg Dennis het slechte nieuws dat hij teelbalkanker had. “In diezelfde periode kreeg mijn broer ook kanker: hij is helaas overleden. Ikzelf heb in totaal 17 bestralingen gehad. Je zit dan in zo’n dip dat je eigenlijk niks meer doet.”

Door een ontmoeting met kickbokser Yucel Fidan, kroop Dennis opnieuw de ring in. “Bij Fidan Gym begon ik langzaam weer met boksen.” Tot vijf jaar geleden: “Ik werd te oud, het was tijd om te stoppen.”

Het boksen verdween niet helemaal uit zijn leven. Drie jaar geleden behaalde Dennis zijn trainersdiploma en sindsdien geeft hij les. Zo werkte hij voor Jeugdwerk: “Ik trainde kinderen die een beetje verdwaald waren”.

Eenzaamheid

Tegenwoordig zet hij zich in voor Eindhoven Maatjes. Deze stichting organiseert activiteiten voor eenzame mensen en is een initiatief van Erik Bukkems. “Invalide of niet, eenzaamheid kan iedereen overkomen. Erik en ik zaten direct op dezelfde lijn: mensen met en zonder een beperking samen laten trainen om zo ook meer begrip voor elkaar te krijgen. Ik ben invalide, maar heb altijd gevochten tegen – tussen haakjes – ‘normale’ mensen. Je moet kijken naar de mogelijkheden, niet naar de onmogelijkheden”, zegt hij overtuigend.

“Natuurlijk komt het niet aanwaaien, je moet er wel voor werken. Maar als je denkt ‘dat kan ik nooit’, kijk dan maar naar mij: ik ben het levende bewijs dat het wel kan. Laat je nooit in een hokje plaatsen.”

Voldoening

Het is nu het tweede jaar dat Dennis les geeft bij Eindhoven Maatjes: “We begonnen met één keer per maand, maar iedereen was zo enthousiast dat het al snel één keer per week werd. Nu geef ik twee keer in de week les.”

Dat geeft hem veel voldoening: “Je ziet mensen vol enthousiasme beginnen en na afloop zijn ze helemaal naar de klote”, lacht hij. “Boksen is niet alleen fysiek goed, maar ook mentaal. Je leert je emoties onder controle te houden. Mensen die in het begin een beetje stil waren, lullen nu met iedereen. De band onderling is ook heel erg goed.”

Een leuk detail: bij Eindhoven Maatjes leerde Dennis zijn huidige vriendin kennen. “Ik zie dat zij door het boksen meer zelfvertrouwen heeft gekregen en dat vind ik mooi. Mijn vriendin zit in een rolstoel en ook dan kun je gewoon met ons meetrainen. Mijn lessen zijn heel laagdrempelig en iedereen kan meedoen. Hoe meer mensen, hoe liever!”

Crowdfunding

Eén vaste trainingslocatie is er niet: “Eindhoven Maatjes is een stichting en heeft niet genoeg geld om een vast pand te huren. Daarnaast vind ik het heel belangrijk dat we de lessen gratis kunnen aanbieden: iedereen moet de mogelijkheid krijgen om te kunnen sporten.”

Daarom is er nu een crowdfunding gestart om zo de bokslessen te kunnen faciliteren. Wil jij een bijdrage leveren? Check:

www.gofundme.com/f/help-ons-om-boksen-toegankelijk-te-houden