Waren er signalen dat er iets mis kon zijn? Was het een moeilijke zwangerschap? Was er angst of alles wel goed zou zijn? “Nee”, vertelt Puck van Nieuwland. “Ik voelde me prima. De baby groeide goed en niets wees erop dat het kleine meisje in mijn buik niet gezond zou zijn.”

Door Dorothée Foole

Puck van Nieuwland (26) is moeder van twee meisjes. Fiore, de oudste, werd op 29 april 2024 geboren. Ruim een jaar later, op 6 september 2025, kwam Giorgia ter wereld. Een prachtige baby met een gewicht van 3045 gram en vanaf haar geboorte een vrolijk kindje.

De kraamhulp was nog maar net vertrokken, toen Giorga’s vader tijdens het wassen een bultje in haar zij ontdekte. “Volgens de huisarts ging het om een vetbultje. Zij maakte zich geen zorgen, maar wij wel. Zeker toen we in een week tijd overal onderhuidse bultjes op haar lijfje voelden.”

Onduidelijkheid

Puck, die zelf in de zorg werkt, drong aan op een echo. Gekozen werd voor het Sint Anna Ziekenhuis in Geldrop. “De echoscopist zag van alles op de echo, maar wist niet wat het was. Ik vroeg nog: Is het kanker? Heeft ze tumoren? Daar lijkt het nu nog niet op, kreeg ik te horen.”

De kinderarts kon geen duidelijke verklaring geven. Er werd een dermatoloog geraadpleegd en een biopsie geopperd. “Dat zou pas anderhalve week later plaatsvinden en de uitslag zou pas drie weken later bekend worden. Dat duurde me allemaal veel te lang. Ik wilde graag een doorverwijzing naar het MMC in Veldhoven omdat daar de procedure korter was. De huisarts en het Sint Anna beslisten dat het onderzoek in Geldrop moest plaatsvinden.”

Intussen namen de zorgen toe. “Naast de bultjes over haar hele lichaampje zag ik bij Giorgia nu ook een soort verkleving van bultjes op haar schedel.”

Diagnose

Uiteindelijk werd de biopsie toch uitgevoerd in het Sint Anna Ziekenhuis. Het lange wachten op de uitslag viel Puck zwaar. Daarom vroeg zij via de huisarts of er misschien al voorlopige resultaten bekend waren. Dat bleek inderdaad het geval.

“Ik werd gebeld door de assistent van de dermatoloog. Zij begon het gesprek met de mededeling: Goed nieuws, er is niets ergs aan de hand. Op mijn expliciete vraag of er geen sprake was van kanker, antwoordde ze: Nee. Dat was op 13 november 2025.”

Een dag later volgde opnieuw een telefoontje vanuit het ziekenhuis. “Ik kreeg toen te horen dat bij Giorgia neuroblastoom was vastgesteld. Die term kende ik niet, dus ik vroeg meteen: Is het kanker? Dat bleek zo te zijn.”

Ook hoorde Puck dat de biopsie voor een second opinion was doorgestuurd naar het Prinses Máxima Centrum in Utrecht. Dit ziekenhuis is gespecialiseerd in kinderoncologie. “De oncoloog belde me rond 16.00 uur. Haar conclusie was dat er wel degelijk sprake was van kwaadaardige tumoren. Ze was heel meelevend en we konden direct naar Utrecht komen voor verdere vragen en eventuele onderzoeken.”

Neuroblastoom

Jaarlijks krijgen in Nederland ongeveer 25 kinderen neuroblastoom. Deze ziekte komt voornamelijk voor bij kinderen jonger dan 4 jaar. Hoewel de tumor soms beperkt blijft tot één plek in het lichaam, verspreidt deze zich regelmatig naar andere organen. Dit is bij Giorgia het geval, onder meer in de lever en haar bijnieren. Omdat ze ook een uitzaaiing in haar schedeltje heeft, is er helaas geen kans dat de tumoren vanzelf verdwijnen.

Inmiddels heeft het kleine meisje acht chemokuren gehad. “Na de zesde kuur kregen we eindelijk positief nieuws”, vertelt Puck. “De tumoren waren minder actief en nu is er zelfs sprake van inkrimping. Dat is echt goed nieuws, want over het algemeen zijn de overlevingskansen voor kinderen jonger dan anderhalf jaar best groot.”

Veel doorstaan

Giorgia zelf ondergaat ondertussen gelaten haar ziekteproces. Haar aanstekelijke lach en vrolijke geluidjes doen niet vermoeden dat ze ernstig ziek is. Toch heeft ze in haar korte leventje al heel wat moeten doorstaan.

Zo werd ze ernstig ziek door een bacteriële infectie aan een ingebrachte Hickman-katheter in haar borst: een flexibel slangetje dat onderhuids verbonden is met een groot bloedvat en nodig is voor het toedienen van medicijnen en chemotherapie. De twee infusen in haar armpjes waren eveneens zeer intens, want daarom moest ze met haar armpjes gespalkt in bed liggen. Daarnaast belandde ze op de afdeling Intensive Care omdat ze door verminderde weerstand een schimmelinfectie op haar longetjes kreeg.

Ook zijn er bij haar stamcellen afgenomen. Mochten beoogde chemokuren namelijk niet het juiste resultaat opleveren en moet er een hogere dosis toegediend worden, dan kan het lichaampje helaas zelf geen stamcellen meer in het beenmerg aanmaken. De veiliggestelde stamcellen kunnen dan alsnog toegediend worden.

Hulp

Tijdens het interview verbleef Giorgia op een speciale afdeling van het Catharina Ziekenhuis. “Tijdens de chemokuren verblijft mijn dochtertje een week in het Prinses Máxima Centrum in Utrecht, daarna ongeveer tien dagen in het Catharina Ziekenhuis en vervolgens nog zo’n dag vier thuis”, vertelt Puck.

“Fiore ziet haar zusje niet vaak, maar ze weet heel goed dat ze er is en ook Giorgia herkent haar zusje. Gelukkig krijg ik veel hulp van mijn ouders, want ik ben zoveel mogelijk in het ziekenhuis. Zowel in Utrecht als in Eindhoven beschik ik dag en nacht over een privékamer met alle voorzieningen.”

Crowdfunding

Toen duidelijk werd dat Giorgia neuroblastoom had, startte Puck samen met familieleden een crowdfunding. Het Prinses Maxima Centrum in Utrecht is namelijk voor onderzoek en optimale zorg afhankelijk van giften. “Deze actie hebben we kunnen afronden met een donatie van enkele duizenden euro’s”, vertelt ze.

“Nooit had ik kunnen bedenken dat mijn pasgeboren baby - die goed dronk, gezond oogde en rustig op mijn borst sliep - zo ernstig ziek zou zijn”, zegt Puck. “Helaas is er nu ook een breuk in mijn huwelijk ontstaan. Toch zie ik mijn toekomst vol vertrouwen tegemoet. Giorgia wordt beter, daar ben ik heilig van overtuigd. We gaan samen genieten van het leven.”