Met regelmaat nemen de mensen van het Regionaal Historisch Centrum Eindhoven (RHCe) een duik in het archief om daar mooie pareltjes op te vissen. Dit keer aandacht voor Dolle Dinsdag.

Karel Vermeeren, van 1942 tot en met 1978 tekenleraar aan het Sint Catharinalyceum aan de Elzentlaan, was een voorloper in het vernieuwende tekenonderwijs. Zijn benadering richtte zich niet enkel op techniek, maar vooral op het stimuleren van de psychologische ontwikkeling van het kind. Destijds gold tekenen in het onderwijs met name als oefening in oog-handcoördinatie, waarbij kinderen vooral voorbeelden natekenden.

Eén van deze tekeningen, gemaakt door een leerling van Karel Vermeeren, gaat over Dolle Dinsdag. Op 1 september 1944 werd Eindhoven geconfronteerd met de terugtocht van het verslagen Duitse leger. Grote colonnes trokken vanuit België via Eindhoven richting Duitsland. Menigten verzamelden zich langs de straten om deze uittocht gade te slaan.

Daar gingen de Duitsers: een ongeordende troep, beladen met alles wat ze onderweg hadden kunnen grijpen om het lopen en vervoer te vergemakkelijken. Het waren uitgeteerde mannen, velen nog maar nauwelijks volwassen. Door het nijpende tekort aan militairen was de dienstplichtige leeftijd in Duitsland steeds verder verlaagd, zodat aan het einde van de oorlog zelfs jongens van 15 of 16 jaar werden opgeroepen.

Geen wonder dat in Nederland de geruchten over de naderende bevrijding een hoogtepunt bereikten. Op 5 september 1944 mondde dit uit in wat bekend zou worden als Dolle Dinsdag: de dag waarop talloze Reichsdeutschen en NSB’ers halsoverkop op de vlucht sloegen. Overal leefde het idee dat de bevrijding van Nederland nog slechts een kwestie van uren zou zijn. Op sommige plaatsen werd zelfs al feestgevierd.

Nell van Gils uit Eindhoven maakte het bewust meer en herinnert zich: “Ik zat op een stoepje aan de Boschdijk en zag de Duitsers vertrekken met alles wat rijden kon. Daar heb ik de hele middag naar zitten kijken. De bombardementen hadden wel indruk op mij gemaakt, maar dit was totaal niet beangstigend. Ik heb gewoon gekeken”.