Te duur, te druk, te heet: steeds meer mensen laten de buitenlandse vakantie links liggen en zoeken ontspanning dichter bij huis. En wie een beetje rondkijkt, merkt al snel dat je daarvoor niet ver hoeft te reizen. Speelpark De Splinter in Eindhoven is zo'n plek waar de zomer vanzelf begint.

Door Rob Weekers

Niet alleen omdat het speelpark aan de Rode Kruislaan in Woensel zulke schappelijke prijzen hanteert – op woensdag, zaterdag en zondag kost een kaartje €1,50 en de rest van de week is het park gratis – maar vooral door het enorme aanbod. Met speeltoestellen, een bouwhoek, een fort, een pirateneiland, een zwembad en een kinderboerderij is De Splinter sinds de jaren zeventig uitgegroeid tot een groen speelparadijs ter grootte van zeven voetbalvelden. Eten en drinken mogen bezoekers gewoon zelf meenemen; overal staan picknicktafels. Alle reden om er deze zomervakantie eens een kijkje te nemen.

Super relaxed

In de schaduw aan een houten tafel op het grasveld zit Kim van der Heijden te genieten van de sfeer in het park. Haar kinderen Jelle en Fenna rennen rond met vriendjes Luuk en Lucie; het viertal beweegt als een losgelaten zwerm. Vanuit Vessem is Kim naar Eindhoven gekomen. “Ik ken De Splinter van een kinderfeestje dat we hier ooit hadden”, zegt ze. “Het is hier super relaxed.”

Op de picknicktafel glanst een grote bak fruit. Komkommer, worteltjes, druiven, het verdwijnt alsof er een stofzuiger onder de tafel staat. Maar de echte hit is de zak chips die blauwe monden en vingers achterlaat. “Chemische troep”, lacht Kim, terwijl ze de kinderen ziet genieten. Dan komt Luuk aangesjokt, trots als een ontdekkingsreiziger. In zijn emmertje kronkelt een salamander, gevangen met een schepnetje bij het water. “Kijk!”, roept hij stralend. Kim glimlacht, buigt zich naar het diertje en zegt met een grijns: “Die zetten we straks weer terug.”

Pirateneiland

Op het Pirateneiland waait een zacht briesje langs de houten palen. Mieke Voll uit Eindhoven geniet van een dagje met haar kleinzoon Noah. De zon hangt loom boven het park. Noah klimt, springt, hangt en verdwijnt in zijn eigen fantasiewereld. Mieke kijkt toe met een glimlach die verraadt dat ze hier al een halve eeuw rondloopt. “Zo’n beetje vanaf de opening, vijftig jaar terug”, zegt ze. “Het park is zó gegroeid; overal is wel iets te ontdekken. En het voelt gewoon veilig. Het moet alleen niet té druk worden.”

Op het bankje naast haar laat Marc van Tulder zich zakken, alsof hij even moet bijkomen van alle rondvliegende energie. Zijn kleinzoon Mason, op bezoek uit Amsterdam, stuitert intussen over een touwbrug samen met een nieuw speelkameraadje. “Wat een energie hebben die kids”, lacht Marc. “Dat gáát maar door.” Hij kijkt naar de twee jongens, die elkaar zonder woorden lijken te begrijpen. “Zo belangrijk dat kinderen met elkaar spelen. Zeker nu ze zo vaak achter een scherm zitten.”

Smeltkroes

Wim Koops, sociaal beheerder, is een van de weinige betaalde krachten van De Splinter. Hij coördineert het vrijwilligerswerk, zo’n zeventig mensen die het park draaiende houden. Koops maakt dagelijks zijn ronde. “Soms moeten er wat brandjes worden geblust”, zegt hij lachend, doelend op kleine conflicten tussen bezoekers. “Kinderen kunnen ruzie maken. Als ouders zich ermee gaan bemoeien, kan het escaleren.” In de praktijk valt dat volgens hem mee. Wat hij vooral waardeert, is de mix van bezoekers. “Het is hier een mooie smeltkroes.”

Nog eens terug

Aan een houten tafel zitten Gabriëlla en Lotte, terwijl hun dochters Nova (2) en Fleur (2,5) in het zand spelen. Het is hun eerste bezoek. “Gezocht op internet”, zegt Lotte uit Veldhoven. Ze kijkt rond en vat haar indruk samen. “Ruim, groen, speeltoestellen, water, wat wil je nog meer.” Ook Gabriëlla, uit Berkel-Enschot, knikt. “Hier ga ik zeker nog eens naartoe!”

Pleister plakken

In het centrale gebouwtje bij de ingang zit Genevieve van Kessel met een kop koffie. Rust is hier een illusie: kinderen komen binnen voor tafeltennisbatjes, pleisters, vragen, verhalen. Meestal werkt Genevieve bij de kinderboerderij, waar sinds kort twee zwartneusschapen staan. “Knuffelschapen”, zegt ze. “Sommige kinderen vinden ze eng vanwege de hoorns.” Haar werk vat ze kort samen. “Iedere dag is anders!”

Schoonzusjes Nikki van Gils en Wendy Zegelaar hebben een plek gevonden bij het zwembadje en de watersproeier, waar het een vrolijke chaos is. Nora en Dani spelen met water alsof het hun levensmissie is. “Kinderen en water, da’s altijd een goede combinatie”, zegt Wendy uit Eindhoven. Nikki, uit Papendrecht, kijkt tevreden rond. “Een mooi en toegankelijk park, zoiets hebben we thuis niet.” Wim Koops hoort het tevreden aan. “Dit speelpark is uniek!”

En zo laat De Splinter opnieuw zien waarom het al decennialang zo populair is: groen, overzichtelijk én een plek waar kinderen zonder gedoe kunnen ravotten. Juist in een tijd waarin vakanties steeds duurder worden, bewijst De Splinter dat een geslaagde zomerdag helemaal niet ver weg hoeft te zijn. Voor veel gezinnen uit Eindhoven en omgeving ligt die vakantie gewoon om de hoek.