We zijn er weer! Na vijftig jaar stilstand op de kosmische vluchtstrook gaan we eindelijk weer een rondje om de maan vliegen. We piekten in 1971, toen we met een soort opgevoerde golfkarretjes 90 kilometer over die grijze stofbak scheurden, en sindsdien ging het bergafwaarts. Maar Artemis II is onderweg. Eindelijk wordt er een begin gemaakt naar een permanente maankolonie; misschien dat er daar nog wél een betaalbaar huisje te vinden is zonder dat je de hoofdprijs betaalt aan een pandjesbaas.

Ondertussen zit Thierry weer extra goed op te letten. Je ziet hem al zitten voor zijn livestream, met een vergrootglas speurend naar reflecties van studiolampen in de vizieren van de astronauten. ‘Ze zijn nooit op de maan geweest,’ mompelt hij, terwijl hij zijn lavendelzakje nog eens opschudt. ‘Het is een complot van de uilen van Minerva!’ Rustig maar Thierry, het is tijd voor je pillen. De enige 'maanlanding' waar we tegenwoordig nog zeker van zijn, is die van een zanger van Goldband op zangeres Maan. Daar weten ze bij de roddelbladen alles van, al had die missie waarschijnlijk minder last van uitstel.

Want laten we eerlijk zijn: wat zijn we nou in die vijftig jaar opgeschoten? We kunnen wel naar de maan vliegen, maar iets tegen hooikoorts vinden is blijkbaar te moeilijk. We hebben robots die onze banen overnemen en we kunnen vanuit onze luie stoel series streamen op Videoland, maar de grootste vragen blijven. Wat is de afstand naar het einde van het heelal? Loopt het heelal ergens dood of kom je uiteindelijk gewoon weer bij je eigen achterdeur uit?

In 1969 reden we in een Opel Kadett en flikkerden we al het afval in één zak. Nu hebben we zonnepanelen, maar moeten de astronauten in hun capsule met een injectienaald en washandjes een lekkende urineklep repareren. Daar heb je dan jaren voor gestudeerd: gewichtloos pissen in een plastic zakske omdat de techniek je in de steek laat. We kunnen een raket bouwen die sneller gaat dan het geluid, maar een fatsoenlijke wc-bril die niet lekt? Ho maar.

Je vraagt je ook af of ze voor die lancering een stikstofvergunning nodig hadden. Of valt de maan buiten de beschermde natuurgebieden? Misschien spotten ze onderweg Jezus nog wel, die op zijn gemakje naar het Paasfeest wandelt. Terwijl de astronauten vechten met hun urinezakken, zweeft hij hen lachend voorbij op weg naar The Passion in Dwingeloo.

Het is een bizarre onderneming. We sturen een soort van 'Domtoren op steroïden' omhoog terwijl ik thuis nog worstel met loszittende plinten. Maar goed, de mensheid is nu eenmaal bestemd om te ontdekken. Ik pik de leuke dingen van nu eruit en behoud het goede van vroeger. Zo, en dan ga ik nu maar eens een schilderijtje ophangen dat hier al maanden op mijn tafel ligt. En dat is voor menig mens een koud kunstje, maar geloof me, voor mij geldt: Een small step for man, maar een huge step for mankind.

Zo, en dan heb ik nu wel een Mars verdiend.