Het is in Nederland weer eens een keertje zomer en de collectieve paniek slaat direct toe. Code rood, weeralarm, en het kersverse ‘Weerimpactteam’ draait overuren. Rijkswaterstaat adviseert met klem om bij 36 tot 38 graden absoluut de weg niet op te gaan. Dan vraag ik me toch werkelijk af: hoe komen we dan al tientallen jaren met de auto heelhuids aan in Spanje, Turkije of Portugal, waar het standaard 40 graden is? Blijkbaar transformeert ons asfalt bij de grens van Hazeldonk spontaan in een soort dodelijke lavastroom. De betutteling en het klimaatalarmisme lopen anno 2026 volledig uit de hand.

We hebben tegenwoordig binnenhuisverkoelingsmanagers en straathittecoaches. Hoe overleven ze in godsnaam in Dubai of Singapore? Staat daar ook elke middag een interim-schaduwbegeleider met een plantenspuit op de hoek van de straat? Schei toch uit met die onzin. Ja, het is warm. Dat was het in 1976 ook, en nog veel langer. Vroeger ging ik van zes tot elf uur ’s ochtends aardbeien plukken, om vervolgens met m’n zuurverdiende rijksdaalder naar het openbare zwembad te sjezen. Daar liet ik mijn zwart-rode knuistjes lekker weken in het chloorwater en hoorde je mij niet piepen.

Vandaag de dag gaat bij code rood direct het hele land op slot. Werkelijk elk evenement wordt afgelast: de jaarmarkt in Volendam, de rommelmarkt in Klazienaveen en zelfs het dancefestival Defqon.1 sloot vroegtijdig de poorten. Er stonden Mexicanen bij de ingang met winterjassen aan te koukleumen, stomverbaasd dat het feest niet doorging vanwege ‘de hitte’. In het plaatsje Best bleef zwembad De Dolfijn, laat dit even heel diep tot u inwerken, dicht vanwege de warmte. Een zwembad! Dat is alsof de bakker sluit omdat er meel is. Ook de kermis in Boxmeer ging op slot, dus lekker uitwaaien in de Booster Maxxx Airborne was er niet bij. Zelfs ons nationale vlaggenschip, de PostNL-pakketbezorging, bleef vandaag demonstratief aangemeerd.

Gelukkig kreeg ik gisteren een gouden tip: ga kerstliedjes zingen, want dat koelt psychologisch af. En verdomd, het werkt. Het zit dus allemaal in je hoofd. Alleen toen ik luidkeels ‘I'm dreaming of a white Christmas’ over de camping begon te jengelen, boden de buren me direct een paar verdachte lijntjes aan. Dat was dus ook geen geweldig plan.

Het is wel hét perfecte weer om in je onderbroek, met een ijskoud pilsje in de hand, op de bank naar het WK voetbal te kijken. Totdat Nederland in de blessuretijd scoort, je enthousiast omhoogvliegt en er met een ijselijke krijs achter komt dat je complete, verbrande rug roemloos is vastgeplakt aan de kunstlederen bekleding.

Het kan aan mij liggen, maar we hebben deze temperaturen echt vaker meegemaakt. De media kloppen alles op en de media-experts gaan vanavond weer hysterisch 'flauwtes turven' tijdens het tropische onweer. Drink vooral niet alleen maar water, want door al dat zweten verlies je bakken met zouten en suikers. Ik trek daarom strategisch elk kwartier een zak chips open. En voor de ultieme hydratatie hanteer ik een aloud, beproefd familierecept: ‘Twee schepjes zout in de thee, keeps the doctor away!’.