Eens in de vier jaar onderzoekt de GGD met de Kindermonitor hoe het is gesteld met de ontwikkeling en gezondheid van kinderen tussen de 4 en 11 jaar. En wat blijkt? Ruim zestig procent beweegt te weinig. Daarbij kampt één op de acht kinderen met overgewicht.

Eigenlijk verbaast me dat niets, want laten we eerlijk zijn: zien we nog ooit kinderen op straat rolschaatsen, touwtje springen, tegen een bal trappen of verstoppertje en tikkertje spelen? Gelukkig gebeurt het nog wel op speelplaatsen van buitenschoolse opvang, maar blijkbaar toch nog veel te weinig. Bewegen is belangrijk voor de ontwikkeling van de motoriek en spieren, maar ook voor het afreageren van spanningen. Overigens zijn er ook zorgen over het aantal kinderen dat geboren wordt. Dat zijn er veel te weinig!

Ik kom zelf uit een gezin van vijf kinderen. Dat was in mijn tijd echt niet overdreven veel. Op de lagere school zaten kinderen uit gezinnen van meer dan tien kinderen en een kennisje van mij was er zelfs een van de zeventien!!! Dat was ook toen uitzonderlijk. Momenteel krijgen vrouwen gemiddeld 1,43 kind. Om de bevolking op natuurlijke wijze op peil te houden, is er echter een gemiddelde van 2,1 nodig. Er moet dus een inhaalslag gemaakt worden, maar hoe krijg je dat voor elkaar?

Zelf heb ik twee kinderen mogen baren. Dat was een bewuste keuze. Ik was blij met mijn baby’s en nu ze volwassen zijn en zelf kinderen hebben, denk ik nog vaak terug aan die tijd van toen. Qua gezondheid heb ik geboft. Mijn kinderen waren geen zorgenkindjes. Ze mankeerden wel eens wat, vooral de jongste, maar eenmaal de kleutertijd voorbij verliep alles gesmeerd.

Ouder worden gaat ook gepaard met het verwerken van verlies. Ik heb het over dierbaren die je ontvallen zijn. Deze week waren er weer duizenden mensen die een of meerdere keren fietsend en wandelend de Alpe d’Huez beklommen. Allen brachten hiermee een eerbetoon aan geliefden die aan kanker gestorven zijn. Doodgaan, het hoort bij het leven en we krijgen er allemaal mee te maken. Afgelopen weken heb ik van twee kennissen afscheid moeten nemen. Het was geen onverwacht afscheid en de wens van één van hen was een laatste afscheidsfeest voordat hij heen zou gaan. Nog een keer iedereen zien, samen lachen, over het leven vertellen en vrolijk zijn. Helaas hebben we het niet meer mogen beleven want voordat het zover was stopte zijn leven.

Ode brengen aan ‘t leven, zo noemt uitvaartonderneming DELA een afscheidsfeest dat plaatsvindt voordat iedereen samenkomt voor de crematie of begrafenis. Een andere benaming is prematie. Hoe ik het zou willen? Voorlopig denk ik er nog niet aan. Ik hoop dat mijn tijd nog lang niet is gekomen. Genieten van het leven, dat is mijn credo.

Dorothée Foole

Reageren? info@eindhovenwinkel.nl