Ploeg-e wil met literatuur Eindhoven wat mooier maken. Dit collectief bestaat uit 5 makers, waaronder twee Stadsschrijvers en één Stadsdichter. Eens per maand krijgen zij ‘het woord’ in Groot Eindhoven. Dit keer Stadsschrijvern Corinne Heyrman.
“Als ik mijn tuin in kijk, zie ik mezelf daar nog staan, op mijn stepke”, zegt Trudy. Voor Café De Voortuin, de reizende talkshow door verschillende buurten van Eindhoven, spreek ik haar.
Als kind groeide ze op in de Bennekel, later verhuisde ze een poosje. Toen haar moeder dementeerde, keerde ze met man en zoon terug naar haar ouderlijke huis. Ze kochten het en nu, op haar zeventigste, woont ze er nog steeds.
“Of als ik naar de speeltuin voor het huis kijk, zie ik mezelf, tot aan mijn liezen in de sneeuw.” Ze begint te schaterlachen: “Plots werd de sneeuw geel, ik was altijd te druk bezig om naar het toilet te gaan.” Trudy mag dan zeventig zijn, ik zie dat enthousiaste meisje nog steeds in hoe ze om zich heen kijkt, in hoe ze lacht.
Een huis is meer dan een omkadering uit steen. Het is een ruimtelijke herinnering. Een geheugensteuntje. Bij elk huis dat afgebroken wordt, verdwijnt de tastbaarheid van wat er zich heeft afgespeeld, een verleden tijd. Als ik door mijn ouderlijke huis loop, en dat kan ik, want mijn moeder woont er nog steeds, dan voel ik terug hoe ik toneelstukjes speelde in de achtertuin. Ik voel hoe ik op de trap naar mijn zolderkamer sloop, op de tippen van mijn tenen zodat hij niet kraakte. Als het huis ooit afgebroken of door een ander gezin bewoond wordt, zullen die verhalen nog in mijn geheugen blijven, maar kan ik er minder makkelijk bij.
Eindhoven groeit en bouwt. Dat is nodig: er is een gigantisch woningtekort. Anderzijds zijn er mensen in sociale woningen die bang zijn dat ze uit hun vertrouwde omgeving zullen moeten gaan, omdat die nieuwe woningen ergens gebouwd moeten worden.
Tijdens onze editie van Café De Voortuin in Vaartbroek komen we meerdere mensen tegen die bang zijn voor de grote veranderingen in hun wijk. Ze weten dat er extra woningen gebouwd gaan worden, de specifieke details worden in participatie met de buurt uitgezocht. En die onzekerheid knaagt: Wat staat er te gebeuren? Blijft mijn wijk wel mijn wijk? Ga ik me thuis kunnen voelen? Wordt er wel echt geluisterd?
Herinneringen uit de toekomst kun je nog niet zien, dat is het aantrekkelijke én beangstigende van een vooruitzicht. Trudy is blij met het uitzicht dat ze ziet als ze door de ramen van haar huis kijkt. Alles lijkt nog op hoe het vroeger was. Daar omheen is veel veranderd: haar ouders stierven, een zus en twee broers ook. De kerk waar ze met het gezin zo vaak kwam is er niet meer. De hele Bennekel is in zeventig jaar tijd veranderd. “Dat moet ik aanvaarden”, zegt Trudy met opgeheven hoofd. “Het hoort bij het leven. Maar dat neemt niet weg dat het moeilijk is om daarmee om te gaan.”
Meer weten van Ploeg-e? Kijk dan op:
ploeg-e.nl