Het Stratumseind gaat flink op de schop. Voor Groot Eindhoven reden om in het hart van deze stapstraat te duiken, samen met ondernemers van toen en nu. Deze week met Margriet Vos (62) van de Kix, Trix, De Buurvrouw én De Jantjes.

EINDHOVEN - “De Kix opende ik in 1984; zonder ervaring en met twee linkerhanden. Achteraf denk ik: Margriet, waar zat je verstand? Ik begon als een kip zonder kop, maar ik heb er veel van geleerd.”

Al 38 jaar houdt Margriet zich staande op Stratumseind. Daarmee is ze een van de langstzittende ondernemers in de straat én een van de weinige vrouwen die als eenling aan het roer staat van een horecazaak. “Misschien mag ik hier best een beetje trots op zijn”, zegt ze bescheiden.

Margriet groeide op in Bergeijk en kwam op haar 21ste terecht in Eindhoven. Tijdens een avondje stappen, ontmoette ze Jo Segers en Hans Verdonk. “Zij hadden Café De Nap en vertelden dat ze er niet meer zoveel zin in hadden. De volgende dag dacht ik: is dat niet iets voor mij, een cafeetje? Ik belde Jo op: ik wil het overnemen, maar ik heb geen ervaring en geen geld. Op basis van huurkoop kon ik de Kix openen.”

Eigenwijze jaren

Haar passie was muziek draaien, iets wat goed van pas kwam. “Daarin kon ik mijn ei kwijt. In het begin draaide ik alternatieve muziek, kocht maxisingles bij platenzaak Bullit. Daardoor kwam er een select publiek binnen, wat prettig was maar waarmee ik de kroeg niet vol kreeg. Na vijf eigenwijze jaren was het tijd voor concessies. Ik ging naar Van Leest en kocht Top 40 muziek. Eindelijk ging het café draaien.”

Radje draaien

Waar de Kix toen al om bekend stond, was het ‘radje draaien’.

“Het idee ontstond in 1985 tijdens een naborreltje met het personeel. Ik liet een ronde plaat zagen en beplakte eigenhandig het rad.” Door aan het radje te draaien, konden mensen prijzen winnen: drank, gadgets zoals T-shirts en petjes, condooms of een polaroid foto met de tekst: ‘Het was gezellig bij de Kix’.

“Bij vrienden hangen deze foto’s nog altijd op het toilet”, lacht ze. “Inmiddels is het radje in heel Nederland gekopieerd, maar het is hier ontstaan.”

Feesten

Elke maand was er een thema-avond: van Country & Western en Flower Power tot Mexicaanse en Hollandse avonden. “Met bijpassende muziek, hapjes, versiering en outfits. Een gouden tijd, we hebben zoveel plezier gehad. Mijn ouders waren bij elk feestje aanwezig. Zij hebben mij altijd gesteund. Mijn vader deed in het begin klusjes voor me. Deze krukken heeft hij nog gemaakt, al in 1985”, wijst ze.

Leven en laten leven

In 1995 nam Margriet het pand naast de Kix over. Dat werd de Trix. “Hier was alles goud, oranje en rood-wit-blauw. Er hingen portretten van Beatrix aan de muur en we schonken Oranjebitter.”

Er kwam van alles bij de Kix en Trix. “We stonden met spontane jongens en meiden achter de bar, gays en hetero’s, waardoor we ook gelijkgestemd publiek vóór de bar kregen. De tolerantie was hoog. Iedereen ging gezellig met elkaar om. Leven en laten leven!”

In 1999 opende ze haar derde kroeg, twee deuren van de Kix, wat de nieuwe Trix werd. Het pandje ertussen werd De Buurvrouw. “Dat stond natuurlijk een beetje bekend als ‘pottentent’. Hier voelden meiden zich thuis en vonden ze elkaar in relaties. Er zijn vrouwen die hier hun trouwfeest vierden. En een stel dat elkaar bij mij in de kroeg heeft ontmoet, heeft hun zoon Kix genoemd.”

Veranderingen

In de jaren daarna gebeurde er veel. Margriet voegde cafés samen tot één Kix, de Trix verdween, De Buurvrouw verhuisde én ze nam De Jantjes over. “Dat was pittig, ik had in mijn eentje veel last op mijn schouders. De energie die ik erin stopte, kwam er financieel niet uit. In 2016 stootte ik De Jantjes af: dat luchtte enorm op.”

En in 2019 maakte ze van de panden die ze nog had één Kix. “Een goede beslissing, het is nu veel beter te behappen.”

Kantoormeisje

Zelf staat Margriet niet meer achter de bar. “Van 1984 tot 2002 waren mijn leukste jaren, omdat ik toen nog muziek draaide. Nu ben ik al heel lang het kantoormeisje. De jongere generatie bouwt het feestje, ik zorg ervoor dat ze dat zo goed mogelijk kunnen doen. Ik pas niet meer in het plaatje. Mijn missie is datgene wat ik ooit begonnen ben tot een goed einde te brengen. Totdat ik denk: nu is het klaar.”

Marjolein van Hoof

‘De foto’s hangen bij vrienden nu nog op het toilet’