Of ze bij de Regionale Opvang Zwerfdieren Eindhoven misschien een groene halsbandparkiet uit Brussel binnen hebben gekregen. Vrijwilligster Gonnie van de Moosdijk van de meldkamer aan de Kanaaldijk moet de verre beller teleurstellen. Al vijf jaar is ze enkele dagdelen paraat aan de telefoon.

EINDHOVEN - Normaal komen telefoontjes bij de meldkamer toch echt uit Eindhoven en omstreken. Maar deze bevlogen Brusselaar belt in al zijn liefde voor zijn groene vederdekje kennelijk het halve zwerk af. “Die beestjes kunnen helemaal niet zo ver vliegen”, zegt Gonnie tegen inleerkracht Peter. Niettemin zoekt ze het uit en belt keurig terug in een mondje Engels. Dat is haar werk immers: dieren helpen en daarmee ook de bellers.

Uitleg

“Ik luister en registreer wat er aan de hand is en stuur de dierenambulance al dan niet op pad. Soms helpt wat uitleg al. Bijvoorbeeld als mensen in het voorjaar bellen over gevonden vogeltjes en eendjes. Neem die niet meteen mee, want meestal zijn de ouders gewoon voedsel aan het zoeken, zeg ik vaak. Moeder eend volgt wel”

“Ik heb ook wel eens een bezorgd telefoontje gehad over een nest jonge eendjes in een ommuurde bedrijfsbinnentuin zonder water. ‘Is er een slootje of vijver in de buurt?’ vraag ik dan. ‘Ja? Wacht tot moedereend er is, zet de eendjes in een doos, loop met de doos door de hal naar de vijver, haal de eendjes eruit en de moeder volgt vanzelf en doet de rest. Leuk dat die man later terugbelde dat het was gelukt. Mensen zijn vaak blij als ze iets kunnen doen.”

Gonnie herinnert zich ook de vrachtwagenchauffeur die een katje uit het riool had gered. “Hij informeerde later wat er van het beestje was geworden. Toen ik helaas slecht nieuws voor hem had, was hij in huilen uitgebarsten en had moeten parkeren. Zie je het voor je, zo’n stoere bink in de cabine?”

Gonnie krijgt met alle gemoedstoestanden van mensen te maken. Ze blijft kalm, legt uit, stelt gerust en onderneemt actie. “Ik kan het goed van me afzetten als ik een dienst overdraag. Eén keer bleef een loslopende hazewindhond met 30 meter lijn in mijn hoofd zitten. Ik heb de melder in mijn volgende dienst teruggebeld, omdat er geen eindmelding was gedaan. De eigenaren hadden het beestje gelukkig ‘s nachts kunnen vangen, vlakbij de snelweg.” Intussen stuurt Gonnie de ambulance op pad om een uil op te halen die zich niet verweert tegen agressieve kauwen. Even later gaan de ambulancechauffeurs voor een chipcheck naar een opgevangen, doorweekte bordercollie.”

Levende zeester

Haar ‘vreemdste’ meldingen? Gonnie denkt even na. Een levende zeester past wel in die categorie. Maar ook de melding van een bezorgd meisje dat belde dat er ‘een kikker vastzat op een dode kikker’, is vermeldenswaardig. “Tja, dat is onderdeel van hun paringsdrift. De beestjes kijken daarbij niet zo nauw naar de fysieke toestand van de ander.” Een wel heel ambivalent voorbeeld van dierenleed…

Ellen Popeyus

‘Mensen zijn vaak blijals ze iets kunnen doen’