Ploeg-e wil met literatuur Eindhoven wat mooier maken. Dit collectief bestaat onder meer uit twee Stadsschrijvers en één Stadsdichter. Eens per maand krijgen zij ‘het woord’ in Groot Eindhoven. Dit keer Stadsdichter Monique Hendriks.

In 1232 verleende Hertog Hendrik Eindhoven stadsrechten. Een eeuw later werd er een stadsmuur aangelegd. Inmiddels bakenen we de grenzen van de stad niet meer af met muren, maar met bordjes. Verdediging tegen plunderaars hebben we niet meer nodig. Toch kan het soms voelen alsof er een invasie plaatsvindt, bij grote evenementen zoals GLOW, oud en nieuw, carnaval. Dan plaatsen we hekken, ons moderne alternatief voor de stadsmuur. Ergens vind ik het een vreemd idee: als we iets vieren, zetten we daar een hek omheen.

Laatst liep ik vrij letterlijk tegen zo’n hek aan. Op 7 april vertrok ik ’s ochtends thuis met mijn rugzak met tent en proviand voor een vierdaagse trektocht vernoemd naar Hertog Hendrik. Nog geen twee kilometer van het startpunt botste de route op een afzetting van het stadhuisplein, waar later die dag de huldiging van PSV zou plaatsvinden. Een groot feest!

Ik hou niet zo van grote feesten. Ik heb ze liever kleinschalig, van hekken krijg ik het benauwd. Wat dat betreft had ik mijn wandeltocht goed gepland, want nog voordat het feestgedruis zou losbarsten, begaf ik mij via het prachtige Dommelplantsoen, de Genneper Parken en landgoed de Eikenburg naar de bossen van Waalre.

Ik hou van wonen in de stad. Maar eens in de zoveel tijd, moet ik ook écht even weg. Het liefst steek ik dan niet alleen de grenzen van de stad over, maar ook die van ons land; op zoek naar groener gras, diepere rust en misschien ook een beetje meer zon. Dit keer besloot ik het eens wat dichter bij huis te zoeken. Het was een vreemde gewaarwording om zo met de tent op de rug op pad te zijn, wetend dat ik nooit meer dan 20 kilometer van huis verwijderd was. Ik liep op plekken waar ik vaker heb gelopen, maar nooit eerder als één geheel aan elkaar geregen.

Het Hertog Hendrikpad is een rondwandeling van 94 kilometer dwars door Eindhoven en nabijgelegen natuurgebieden. Ik liep over uitgestrekte heiden, door bossen, langs de Dommel en de Kleine Dommel om uiteindelijk via de Karpendonkse Plas weer terug thuis te komen en mijn stadsrechten opnieuw te omarmen: het recht om te feesten en het recht om aan de drukte te ontsnappen.

Tijdens mijn wandeltocht schreef ik gedichten die te lezen en beluisteren zijn op hh.poetry040.nl. Op elke plek waar ik een gedicht schreef, liet ik een sticker achter met een QR-code die naar dat gedicht verwijst. Een routebeschrijving is te verkrijgen via de website van wandelsportvereniging OLAT.

Tussen Eckartdal en universiteit, waar de uitbreiding van de stad een gat achterliet waarin de Karpendonkse Plas kon ontstaan, omarm ik opnieuw mijn stadsrechten.

Nog even waan ik mij het eilandje, kijk van een afstand hoe de stad dichterbij komt, hoe het thuis mij weer opslokt

en ik probeer de zwakke plekken die het reizen in mijn lichaam achterliet lief te hebben;

de gaten die ontstaan zijn, het potentieel tot tijdreizen dat zich vestigt in de duim die ik twintig jaar geleden omsloeg, de pols die ik vorig jaar brak, de zwakke enkels en de kinderen die in mij groeiden.

Alles wat ik probeer los te laten, wat aan mij blijft plakken, waarmee ik de ring oversteek,

ik doe verwoede pogingen ervan te houden alsof het andere mensen zijn wiens gebreken ik wel kan accepteren.

Ik kom thuis met minder gewicht dan waarmee ik vertrok.

Ik zet het neer in de gang en plof op de bank,