Ploeg-e wil met literatuur Eindhoven wat mooier maken. Dit collectief bestaat uit 5 makers, waaronder twee Stadsschrijvers en één Stadsdichter. Eens per maand krijgen zij ‘het woord’ in Groot Eindhoven. Dit keer stadsdichter Monique Hendriks.
‘Hongerig kind’, staat er in het dossier van mijn acht maanden oude zoontje. Gelukkig is het niet de eerste keer dat ik de moederteit doormaak; de hormonale achtbaan die het leven van de moeder na de geboorte van haar kind op zijn kop zet. Vergelijkbaar met de puberteit, maar dan tien keer zo snel en zonder ruimte om er op los te experimenteren om te ontdekken hoe je al die nieuwe verantwoordelijkheden in je leven en je identiteit een plekje gaat geven.
Tja, denk ik, mijn kind eet veel. Hij groeit ook hard, hij zal het wel nodig hebben. Nee, dat is niet waar, mij állereerste gedachte is: oei, ik doe het niet goed. Maar die gedachte weet ik dus snel te nuanceren, niet alleen omdat ik het spelletje consultatiebureau versus onzekere moeder al eens heb gespeeld, maar ook -of misschien vooral- omdat ik inmiddels naast dat gevreesde consultatiebureau en het internet ook andere moeders aan mijn informatievoorziening heb toegevoegd.
Ze zeggen wel eens: it takes a village to raise a child, maar ook een moeder heeft zo’n dorp nodig om zichzelf te vormen. Helaas is het niet meer zo vanzelfsprekend dat je die village om je heen hebt. En dat terwijl contact met andere moeders juist middenin die moederteit zo belangrijk is. Net als in de puberteit heb je mensen nodig om je aan te spiegelen, om je te helpen vorm te geven aan de nieuwe rol die je in het leven krijgt en om te weten dat je niet alleen bent.
We zijn allemaal pubers geweest en we weten dat pubers hulp nodig hebben om hun weg naar volwassenheid te vinden. De moederteit maken veel vrouwen door in angst en onwetendheid omdat het een levensfase is waarvan de impact zowel door de omgeving als door moeders zelf vaak enorm onderschat wordt. Daarom moeten we niet alleen moeders, maar ook hun ‘dorp’, onze stad, een beetje beter wegwijs maken in die ingrijpende periode, zodat we elkaar kunnen steunen.
Als stadsdichter werk ik aan een project waarin kersverse moeders hun verhaal delen met de stad. Met andere moeders, met aanstaande moeders, maar ook met de village eromheen. In de Luisterbuiken die je vanaf de zomer op verschillende plekken in de stad kan tegenkomen hoor je de ervaringsverhalen van tien dappere Eindhovense moeders die ons helpen een eerste stap te zetten in het zoeken naar verbinding in het moederschap, want:
Liep je droombevalling in de soep, de borstvoeding niet zo soepel
Zoek je naar de juiste woorden om te Googelen,
Definities van scheidslijnen tussen spugen en reflux, schimmel en luieruitslag, troostbaar en ontroostbaar, vraag je je af: hoeveel poep is nog normaal
Is deze slaapzak niet te warm, zijn de wachtlijsten overweldigend
Lukt het niet om naar zwemles, baby-yoga én de speeltuin te gaan
Maak je je zorgen over eerste hapjes, stapjes en traphekjes,
Kinderwagens, autostoelen, ledikanten, matrassen, tandarts, kapper en is die glijbaan niet wat te hoog?
Praat erover met elkaar!
Wist je dat er al veel plekken zijn waar je dat kan doen? Loop bijvoorbeeld eens binnen bij Boefjes en Barista’s, Borstvoedingscafé, speel- of ouder-en-kindochtenden in de bibliotheek, Bibliotopen of bij speelpark De Splinter, of zoek naar andere moeders in je omgeving via: