Marjolein van Hoof

Toen hij Stadsprins van Eindhoven was, was zoonlief zijn adjudant. Ze hebben dezelfde humor en houden van dezelfde muziek, films en sport. En geregeld zitten ze samen op het terras voor een goed gesprek. Gilbert (61) en Charlie (26) Hockers: zo vader, zo zoon.

EINDHOVEN – “Waarin we op elkaar lijken? Dat begint met ons ochtendhumeur”, lacht Charlie. “Dat klopt”, grinnikt Gilbert. “Laat ons in de ochtend vooral met rust en stel geen vragen. Mijn vrouw Marjolein is ’s morgens meteen aan, wij niet.”

Gilbert en Marjolein leerden elkaar kennen bij kapel De Dommelaers en stapten 27 jaar geleden in het huwelijksbootje. “Charlie kwam in 1997, hij was al onderweg toen we trouwden. Toen we voor het eerst met z’n drieën van het ziekenhuis naar huis reden, sneeuwde het. Alles was wit. Mooier kon niet, helemaal blij en gelukkig”, glundert Gilbert.

“Veel lachen”, zo omschrijft Charlie zijn jeugd. “Met mijn vader als de gangmaker. Wij waren vaak bij elkaar. In de pubertijd botste het even tussen ons, maar dat duurde niet lang. Inmiddels zie ik ons niet alleen als vader en zoon, maar ook gewoon als vrienden. We zitten op hetzelfde niveau.”

Humor en diepgang

Dat geldt zeker voor de humor die ze delen. “We hebben een speciaal soort humor die niet iedereen begrijpt. Met veel woordgrappen waarbij we elkaar telkens overtroeven.”

Tegelijkertijd houden ze allebei van diepgang. “Dat geldt voor de films waar we van houden, maar ook zeker in de gesprekken die we samen voeren. Het moet ergens over gaan. We spreken geregeld iets af in de stad en dan gaan we gewoon fijn praten.”

Charlie knikt: “Ik ga vooral naar ons pa om advies te vragen. Af en toe weet ik het even niet en dan is het fijn om met hem te kunnen sparren. Wat ik vooral van hem geleerd heb, is de manier waarop hij met mensen omgaat. Altijd met respect en met eindeloos geduld”.

“Zo is Charlie zelf ook. Hij is super sociaal en aardig tegen iedereen. Daar kan ik alleen maar heel trots op zijn.”

Muziek

Er zijn meer overeenkomsten tussen de twee. Gilbert: “Muziek is mijn leven, ik heb veel muziek gemaakt en ik was dj. Ik houd vooral van nummers uit de jaren ’70, ’80 en ’90. Ook Charlie vond dit als kind al geweldig. Bij Fleetwood Mac ging hij helemaal uit zijn pan. Nog steeds hebben we dezelfde smaak”. Charlie grinnikt: “Ik vind jouw muziek van jouw generatie leuk. In dat opzicht ben ik te laat geboren”.

Feestdagen

Verder zaten ze allebei op judo, waren ze lid van Rugby Club Eindhoven, werkten ze op Stratumseind én zijn ze allebei ontzettend slecht in het onthouden van speciale dagen.

“Feestdagen en zo, dat is echt ons ding niet. Gelukkig hebben we Marjolein daarvoor.” En Vaderdag? “Eerlijk gezegd vinden we dat onzin, maar Charlie laat wel altijd iets weten. Ik denk dat zijn moeder hem vooraf tipt”, lacht Gilbert.

Carnaval

Carnaval is wél een dingetje in huize Hockers. “Charlie was een paar weken oud toen we hem al meenamen naar de Haone Boere Blaos. Hoorde hij als klein mannetje een kapel spelen, dan stond hij meteen te dansen. Geweldig om te zien.”

Eén van de mooiste herinneringen van vader en zoon was de carnaval van 2016. “Ze vroegen mij om Stadsprins van Lampegat te worden. Dan moet je hofdames en adjudanten uitzoeken. Ik dacht meteen: ik moet iemand hebben waar ik blind op kan vertrouwen. En ja, dat is Charlie.”

Keihard gelachen

“Ik zat boven in mijn kamer en mijn vader vroeg of ik even naar beneden wilde komen. Ik dacht dat ik iets gedaan had, dus met mijn staart tussen mijn benen kwam ik tevoorschijn. Toen vroeg hij me om adjudant te worden. We hebben de eerste vijf minuten keihard gelachen.”

“We hebben die carnaval veel plezier gehad, maar het was ook heel intens. Je bent bijna 24 uur per dag bij elkaar en je wordt geleefd. Overweldigend. Omdat er zoveel over je heen komt, val je snel op elkaar terug. Ik voelde me veilig, omdat ik wist dat Charlie me in de gaten hield. En hij hield de munten en het geld bij, ook heel handig.”

Die ervaring is er eentje om nooit te vergeten. Gilbert: “Toch is dit niet het mooiste wat we hebben meegemaakt. Laatst nog hingen we in elkaars armen en zeiden tegen elkaar: ik hou van jou. Dat zijn de dierbaarste herinneringen, dat gaat alles te boven”.

‘Vaderdag vinden we eerlijk gezegd onzin’