Afgelopen week las ik een aangrijpend artikel over een vrouw die een kind met downsyndroom kreeg. Tijdens de zwangerschap kreeg ze de keuze de zwangerschap af te breken. Abortus was voor haar echter geen keuze. Ze koos voor het leven van het kind dat in haar groeide, ook toen geconstateerd werd dat de baby een hartafwijking had.
Inmiddels is de bewuste baby, een meisje, uitgegroeid tot een vrolijke kleuter. Van de vermeende hartafwijking was na de geboorte niets meer te vinden. Ze is liefdevol in het gezin opgenomen en groeit nu samen met haar broers en zusjes op. Het artikel greep me aan omdat ik het gevoel heb dat we momenteel in een samenleving leven waarin alles perfect moet zijn. Een kind met downsyndroom past dan beslist niet in dat ideaal. Dit geldt overigens voor alle kinderen die met een ‘rugzakje’ geboren worden. In mijn omgeving ken ik een jonge moeder die na de geboorte van haar tweede kindje te horen kreeg dat haar baby kanker heeft. Het meisje krijgt momenteel chemokuren. Op foto’s en video’s is een vrolijk kindje te zien, weliswaar met soms allerlei slangen aan haar lijfje, maar ook zij omarmt het leven. De behandelende arts is hoopvol, evenals de ouders, maar wat heb ik met ze te doen. Deze zondag is het Moederdag. In het bijzonder al die moeders met zorgenkindjes wil ik in het zonnetje zetten. Ik heb bewondering voor hun inzet om het leven van hun kinderen zo goed mogelijk te laten verlopen. Hun moederliefde is onvoorwaardelijk en dat verdient respect!
Zo geheel anders vergaat het de vrouwen die deelnemen aan The Real Housewives van het Zuiden. In deze realityserie, die te zien is op Videoland, verhalen verwende rijke vrouwen over hun leven. De Eindhovense Marianne Strijbosch is een van hen. Deze succesvolle zakenvrouw neemt te pas en te onpas geen blad voor haar mond en schroomt niet om regelmatig de andere vrouwen in de reallifesoap de les te lezen. Glitter en glamour, rijkdom, zien en gezien worden, maar vooral jezelf in de spotlights zetten, daar draait het bij deze dames om. Is het amusant om naar te kijken? Kun je er iets van leren? Dat laatste volgens mij zeer zeker, want zo’n vrouw wil je toch echt niet worden! Wanneer je leven alleen bestaat uit dure merkkleding, glazen met bubbels, elkaar proberen de loef af te steken met exclusieve uitjes, kortom: constant alleen maar met jezelf bezig zijn, dan heeft dat niet mijn sympathie.
Dat de wereld raar in elkaar zit, werd mij afgelopen week ook weer eens haarfijn duidelijk toen ik een kinderledikantje bij een kringloopwinkel wilde afgeven. Zowel op de school waar Stichting Wereldhuis is gevestigd als bij Stichting Emmaus ving ik bot. Wat blijkt? Beide instellingen gaven te kennen dat er geen vraag naar is en ze er genoeg op voorraad hebben. Het gevolg? Een nog zeer goed bruikbaar wit kinderledikantje ligt nu gedemonteerd in mijn auto, klaar om naar de stort te brengen. Bizar toch!
Dorothée Foole
Reageren? info@eindhovenwinkel.nl