'Ik ben gekomen om jou je kerstgeschenk te geven.' FOTO: PixaBay.
'Ik ben gekomen om jou je kerstgeschenk te geven.' FOTO: PixaBay.

Een Eindhovens kerstverhaal

Algemeen

Denise Snoeijen uit Eindhoven schreef een kerstverhaal dat hoop geeft, een blik gericht naar het verleden én naar de toekomst. een verhaal ook met een onbetwiste Eindhovense invalshoek, herkenbaar voor iedereen. De redactie van Groot Eindhoven kreeg een mooi aantal inzendingen van lezers binnen die bereid waren een kerstverhaal te schrijven. Niet ieder verhaal kunnen we publiceren, we hebben een selectie moeten maken. Voor iedereen die de moeite heeft genomen een verhaal in te zenden: hartelijk dank !

“Ja, je ziet het goed. Ik ben de kerstman. Ik ben gekomen om jou je kerstgeschenk te geven. Je gaat vandaag mee met drie geesten: de geest van het verleden, het heden en de toekomst. Zij helpen jou om de lichtpuntjes te zien in deze tijd.” 

Het is 1933 en je bent in mijn huis Villa de Laak

Voordat Mila iets kon zeggen, knipte de kerstman in zijn vingers. Plotseling zat ze achter het bureau van een hardwerkende man. Hij kwam haar bekend voor. “Dag Mila, ik verwachtte je al. Mijn naam is Anton Philips.” Hij stak zijn hand uit. Mila keek hem verontrust aan. “Rustig maar, in deze tijd hebben we geen Corona. Het is 1933 en je bent in mijn huis Villa de Laak. Ik wil je graag meenemen naar de fabriek. Pak mijn hand, dan gaan we.”

Ik wil je laten zien dat wij de tand des tijds hebben doorstaan

Mila pakte de hand van Anton. Ze deed haar ogen dicht en toen ze haar ogen weer open deed, stonden ze voor de fabriek van Philips. “Door de Corona Crisis voelt het misschien alsof alles verloren gaat. Ik wil je laten zien dat wij de tand des tijds hebben doorstaan. Het is nu 1933, de tijd van de Grote Depressie. Net als Philips, bestaan de DAF en de Catherina kerk ook nog steeds. Kom ga mee, pak mijn hand. Mila en Anton flitsten naar de Catharina kerk. “Onthoud Mila, dat dit dus niet de eerste crisis.

Als iemand crisissen heeft doorstaan is zij het wel. Gebouwd in 1240, in 1486 in brand gestoken, geplunderd en vernield in 1566, opnieuw gebouwd in de 19e eeuw, in 1942 en 1944 zwaar beschadigd, maar nu in 2021 weer aan het stralen. Onthoud Mila, dat dit dus niet de eerste crisis is die we hebben overleefd. Ga maar naar binnen.”

Wandel je met mij mee?

Mila ging naar binnen. Er zat een man vooraan in de kerk op een bankje. Ze keek om zich heen maar Anton was nergens meer te bekennen. De man vooraan in de kerk stond op en kwam naar haar toe gelopen. “Dag Mila, mijn naam is John Jorritsma. Ik ben de geest van het heden, misschien beter bekend als de burgemeester. Wandel je met mij mee naar het Centraal Station, ik moet de trein halen.”

Waar maak
jij je zorgen over Mila?

Tijdens de wandeling vroeg de burgemeester: “Waar maak jij je zorgen over Mila?” “Over de Corona Crisis. Er begint zo veel onrust tussen de mensen te bestaan.” John dacht na en zei toen: “Ik zie Eindhoven als de stad van de menselijke maat. Als we de verbinding met elkaar blijven zoeken en aangaan, dan komt het wel goed.” 

Dus u gaat niet weg in verband met de Corona Crisis?

Toen zagen ze het standbeeld van Anton Philips en liepen het Centraal Station binnen. “Dus u gaat niet weg in verband met de Corona Crisis?”, vraagt Mila. “Oh nee, absoluut niet. Als we ons vast blijven houden aan het oude, dan is er weinig ruimte voor innovatie. Ik maak plaats voor een nieuwe burgemeester. Ik pak de trein naar mijn volgende station. Kijk, daar is hij al.”

Kom ik neem je mee naar het stationsplein

Wanneer de trein uit het zicht is, hoort ze een stem achter haar. “Mama, ben je zover?” Mila draait zich om en ziet een jonge vrouw. “Ik denk dat jij je vergist, ik ben zwanger van mijn eerste kindje”. “Ja, dat klopt, je bent zwanger van mij. Ik ben de geest van de toekomst. Mijn naam is Leona. Kom, we gaan een hapje eten”. Leona en Mila flitsten naar de Down Town Gourmet Market. “Het komt goed mam, de Corona Crisis betekent nu nog zoiets als de tijd waarin ik ben geboren en zijn er lessen uit getrokken. Eindhoven is blijven innoveren en echt cool geworden. Het is een hightech stad en een speeltuin voor creatieve duizendpoten, eigenzinnige kunstenaars en vooruitstrevende designers. Kom ik neem je mee naar het stationsplein. 

Het werd ineens donker en de stad lichtte op

Leona en Mila flitsten naar het stationsplein dat District E is geworden en zagen drie markante gebouwen met ranke torens. “Gaaf hè mam!, maar voordat ik je weer terug stuur, wil ik je nog een ding laten zien”. Het werd ineens donker en de stad lichtte op. “GLOW mam, jij mag ook wel een beetje gaan stralen en ik hoop dat wij je daarbij hebben geholpen.” 

Leona gaf haar moeder een knuffel en ze flitsten naar het ziekenhuis. Daar was Mila weer alleen. Terwijl ze haar hand over haar dikker wordende buik bewoog, zag ze een briefje op het ziekenhuisbed liggen, waarop stond: ‘Als je de lampjes ziet van Eindhoven, denk dan aan de lichtpuntjes in je leven. Met Kerstmis schijnen we het licht om de duisternis te verdrijven. Liefs, de Kerstman.’

Onthoud Mila, dat dit dus niet de eerste crisis

Denise Snoeijen

Afbeelding