Afbeelding

Schatvissen

Algemeen

Het Eindhovensch Kanaal is voor mij een van de bijzondere plekken in de stad. Van elke fase in mijn leven heb ik er herinneringen aan. De intocht van Sinterklaas, de in vrieskou schaatsende mensen over het kanaal en de altijd aanwezige studenten van de roeivereniging.

Maar er zijn ook een paar van die speciale persoonlijke momenten die altijd oppoppen. Zo weet ik nog dat ik als kind samen met vriendjes ging baggeren. Ik had geen idee wat het was, maar ik wilde het wel proberen. Met een lang stuk touw en een haak liepen we met een paar jongens langs het water af om een schat te vinden. Dat was misschien iets te hoog gegrepen, maar we trokken de eerste keer wel een fiets uit het water. En als er een fiets lag, dan zou er ook gewoon een schat in het water kunnen liggen, was onze redenering toen. De laatste jaren is het gebied veel veranderd. Er kwamen woningen op de plek van de oude Picus fabriek, een woonboulevard en allerlei andere functies waarmee het gebied altijd in beweging is.

De afgelopen week flitsten deze herinneringen aan mij voorbij. Zo ook de overvolle kantine van Campina en alle melkvrachtwagens die daar netjes op een rij geparkeerd stonden. Nu maakt de oude melk- en ijsfabriek, waar veel boeren en arbeiders hun boterham hebben verdiend, plaats voor ongeveer duizend (toekomstige) Eindhovenaren die een fijne plek zoeken om te wonen. Afgelopen week mocht ik samen met de ontwikkelaar de start van de sloop aankondigen. Helaas door corona helemaal uitgekleed tot een gesprek met alleen een paar journalisten, maar voor mij niet minder historisch.

Wie had ooit gedacht dat ik de verantwoordelijkheid zou dragen over de ontwikkeling van de stad en dat ik mede aan de wieg zou staan van deze prachtige ontwikkeling aan de kop van het kanaal. Hoewel ik al een tijd wethouder mag zijn van onze mooie stad, voelt deze verantwoordelijkheid nog altijd als een enorme voorrecht.
Yasin Torunoglu

Zeg maar Yasin