Afbeelding

Samen doorbijten

Ik denk dat ik behoor tot de grote meerderheid van Nederland die dacht dat we na vaccineren het gewone leven snel weer op konden pakken. Helaas, lijkt het voor nu te blijven bij wensdenken wat niet overeenkomt met de realiteit. Het is moeilijk om, nu we net de draad net weer een beetje hadden opgepakt, opnieuw vanachter een scherm te vergaderen. En ook afspraken met vrienden, kennissen of familie, waar we na lange tijd weer mee bij elkaar zouden komen, opnieuw af te zeggen.

Naast deze teleurstelling, merk ik dat ik ook verdrietig wordt van het feit dat het zo lang duurt en het mij remt om juist op de plek te zijn waar ik zo graag ben; in de stad. Ik wilde juist komend half jaar zoveel mogelijk op pad. De wijken in, bijeenkomsten bijwonen, mensen bezoeken en bijzondere initiatieven in de spotlights zetten. Maar afgelopen week hebben we helaas veel van deze mooie ontmoetingen geannuleerd. Verstandig en belangrijk om te doen, maar natuurlijk niet leuk.

Het ziet ernaar uit dat we de komende maanden nog met verschillende beperkende maatregelen zitten. Dat zou betekenen dat we, aan het einde van deze raadsperiode, twee van de vier jaar amper de stad in zijn gegaan. Dat besef kwam bij mij wel hard binnen en zo heeft iedereen een reden om verdrietig, teleurgesteld of boos te zijn. Maar het merendeel van deze emoties zijn gebaseerd op luxeproblemen, als je het vergelijkt met de stress van de hulpverleners, de angst van mensen die al een lange tijd wachten op een operatie of het verdriet van nabestaanden die een geliefde verloren zijn aan corona.
We zijn er helaas nog niet en ik weet dat het niet makkelijk is, maar we moeten met zijn allen doorbijten. Het is in ons aller belang dat we ons aan de maatregelen houden en proberen er samen het beste van te maken.

Laten we elkaar daarom in de tussentijd een beetje sparen, voor elkaar zorgen en op elkaar letten, want met het opzoeken van tegenstellingen komen we niet verder. Houd vol lieve mensen.


Yasin Torunoglu