Logo grooteindhoven.nl


Mieke (links) straalt.
Mieke (links) straalt. (Foto: )

Mieke is gewoon hartstikke blij

Na een herseninfarct kan ze niet meer lopen en niet meer praten. Ze heeft een lange weg te gaan. Na acht weken revalideren kan ze weer zelfstandig wonen en is ze blij. Mieke Sanders (65 jaar) uit Eindhoven vertelt…

EINDHOVEN - "Vorig jaar begon mijn been flink te trillen en kon ik steeds moeilijker lopen. Ook hing mijn mond scheef en voelde ik me vaak niet goed. De huisarts stuurde me naar een neuroloog. Een hersenscan wees uit dat ik een herseninfarct had gehad. Het was niet meer verantwoord om zelfstandig thuis te wonen.

Het Catharina Ziekenhuis verwees me door naar Vitalis Brunswijck om te revalideren. Ze leerden me daar opnieuw lopen. Drie keer per week kreeg ik fysiotherapie van juffrouw Irene. Eerst met een rollator, want ik had totaal geen evenwicht. Dus, hop, op zo'n roeimachine om de benen aan te sterken. Lopen in de brug om het voorzichtig met losse handjes te proberen. Het was heel afwisselend en zeker geen straf, ik verheugde me er zelfs op. Juffrouw Irene is zo aardig en elke keer weer zo enthousiast als ik een 'stapje' vooruitging. Aan mijn linkerkant had ik weinig gevoel. Mijn arm en been voelden heel zwaar. Ik kon daarvoor wel medicijnen krijgen maar daar word je suf van, iets wat ik niet wil.


Revalideren

Om goed te revalideren heb je echt doorzettingsvermogen nodig. Soms zat ik te huilen van frustratie. Ik kon nog geen suikerzakje optillen. Dat is tegenwoordig wel anders! Ook leerde ik weer praten. Mensen zeiden al vrij snel dat ik veel beter praatte. Ik zelf had dat niet zo in de gaten. Met mijn dochter overlegde ik of ik nog verder zou gaan met logopedie. Je hoort het nog steeds wel dat ik wat moeizamer praat, maar iedereen kan me verstaan en dat vind ik het belangrijkste. Ik vind het goed zo.

Gelukkig wordt er binnen Brunswijck ook voldoende georganiseerd. De dagen duren anders wel erg lang. In het begin was ik te ziek en kon ik weinig meedoen. Vroeger breide en haakte ik veel. Met zuster Marrit maakte ik een ronde kraag. Dat was heel leuk, ook al kon ik dat niet urenlang doen. En kleuren vond ik heerlijk. Nooit geweten dat een stift vasthouden moeilijk kan zijn.

Positiefs

Als je een paar weken intern zit, leer je ook wat mensen kennen. Mijn herseninfarct heeft dus ook wat positiefs gebracht. De zusters zijn zo lief. Mijn dochter werkt ook bij Vitalis, als flexwerker, en dat bevalt haar prima. Er lopen ook jonge studenten rond die stage lopen en meehelpen met de therapie. Leuk hoor.

Met Flip ballonnen overtikken, we hadden er samen veel plezier in. Ook de meisjes van kantoor zijn erg vriendelijk: 'Goedemorgen Mieke, hoe gaat het?'. Inmiddels woon ik alweer zelfstandig, maar ik kom nog steeds af en toe een praatje maken."

Meer berichten




Shopbox