'Koester het leven met liefde en begrip. Praat met elkaar.' FOTO: PixaBay.
'Koester het leven met liefde en begrip. Praat met elkaar.' FOTO: PixaBay.

Ingezonden: ‘Geef kinderen een kans om te overleven’

Algemeen

Ook al ben ik onbekend, ik ben iemand die van zijn medemens houd en alles doet om de wereld een beetje mooier te maken. Waarom ik zo begaan ben met de vreselijke oorlog in de Oekraïne!

EINDHOVEN - Het haalt herinneringen boven van mijn eigen familie die vergast is. De pijn die ik als oorlogsslachtoffer beleef. Het dichterbij komen van 4 mei en 5 mei is lastig. Herinneringen komen bovendrijven. 4 mei gedenken wij onze geliefden en 5 mei vieren we onze vrijheid. Vrijheid is in deze tijd fragiel. Vrijheid en blijheid, moeilijk omdat nu samen te laten gaan. 

Denkende aan al die mensen die in de Oekraïne zinloos vermoord zijn. Twee maanden lang is er een sadistische onnodige oorlog aan de gang, met taferelen die je niet voor mogelijk houd. En toch gebeurt het. En de wereld kijkt toe. Ik voel de pijn, ik voel hun verdriet, ik voel, het niets meer hebben. Geen echt thuis. Verloren ben je en rent voor je leven. Je vlucht voor een ego sadist die niet weet wat menselijkheid is. De mannen die oorlog voeren, moorden, schieten er op los. Alles moet kapot. Jonge knapen in de bloei van hun leven, moeten alles geven zonder pardon. In opdracht van. Zij zijn de moordenaars die eens zullen boeten.

Kinderen krijgen een trauma met zich mee te dragen, als ze deze oorlog overleven. De pijn zal nooit verdwijnen. Ouders weten er vaak niet meer om te gaan. Het leven zal niet gemakkelijk zijn. Samen met zus en broers leefden wij in een tweespalt. Geblokt heb ik de meeste nare dingen omdat bij ons niet gesproken werd. De leuke dingen heb ik een plek gegeven. Ik heb het mijn leven beschreven. 

Een leven als kind van oorlogsslachtoffers, in een oorlog die nooit ophield. Ik kon mijn verdriet hierdoor een plek geven. Vergeten kun je het niet. Ik ben inmiddels oud, heb niet lang meer te gaan. Ik heb nog wel een wens. Men zegt, laat ouderen hun verhaal vertellen. Lieve kinderen in de wereld, blijf familie, vrienden, mensen die je lief hebt gedenken. Zij die het leven moesten verlaten. Vergeet hen niet. Met jouw kracht, blijft de liefde voor hen overeind. Praat hierover op school, met je ouders. Vorm samen een eenheid van begrip. Vraag anderen om hulp. Het is beter iets dan niets. Of schrijf je verdriet op. Het helpt echt. En later als je groot bent zijn het herinneringen waar je blij mee bent omdat jij jouw pijn en verdriet een plek heb kunnen geven. Het leven in deze wereld is breekbaar geworden. Koester het leven met liefde en begrip. Praat met elkaar. Omdat leven in een wereld van ‘Vrijheid en Democratie’, de winnaar zal zijn.

Constantia Barend