Afbeelding

Lisette’s Letterconfetti

Algemeen

Het is een paar dagen na de ‘elfde-va-de-elfde, waarin ik bij de uitzending van Tijd voor MAX mocht aanschuiven. Om geïnterviewd te worden door Sybrand en Martine over mijn boek, en te vertellen oerv mijn ontmoeting met de koning én over het feest der feesten; carnaval, vroeger in Oeteldonk, later in Lampegat. 

Veel vrienden en bekenden zaten die middag aan de buis gekluisterd om mijn ‘five minutes of fame’ aan de MAX-tafel te bekijken. Dat was dus al mijn derde keer op t.v. dit jaar: voor het eerst bij “Omroep Brabant, toen op koningsdag en last but not least, bij Tijd voor MAX.

Wanneer ik met een goede vriendin in de auto napraat over al het leuks daaromtrent, draait zij haar auto de parkeerplaats op. Gelukkig, we zijn er, dan kan dat vermaledijde mondkapje zo meteen ook af. Terwijl de auto tot stilstand komt zien we een oude vrouw onze kant opkomen. Niet snel, maar doelbewust loopt ze naar onze auto. Ze draagt geen mondkapje en grijpt aan mijn kant aan de buitenkant het portier vast.

Mijn vriendin vindt het reuze spannend en zegt: “Kijk, je wordt al herkend van al je televisieoptredens. Wat leuk! Het wordt tijd dat je foto’s met handtekening gaat uitdelen.” En lachend: “Zorg in het vervolg dat je een stapeltje bij je hebt.”

De vrouw opent de deur met een rukje en ze kijkt me recht aan. Haar ogen achter een grote bril tasten mijn gezicht af. Onverhoeds buigt ze zich naar voren om mij nog beter te kunnen bekijken.

Teleurstelling

Een trek van teleurstelling vlaagt over haar gezicht. Terwijl ze met haar vingers langzaam zoekend mijn wangen en neus aanraakt zegt ze: “Och, nee, jjj bent mijn dochter niet. Ze zou me hier ophalen. Maar je ziet er wel net zo lief uit.”Geen foto met handtekening nodig maar ik voel me alsof ik een oranje lintje heb gekregen. Niet herkend maar wél erkend!

lisette.folkers@hotmail.com

Column