Koning Willem I stelde in 1824 een Ministerie voor de Rooms-Katholieke en een Ministerie voor de Hervormde Eredienst en anderen in, waar de kerkbesturen subsidie konden aanvragen voor herstel of nieuwbouw van hun kerk. De bouw- of herstelplannen moesten worden ingediend bij de provinciale Rijkswaterstaat. Dit was toen de enige instantie met voldoende bouwkundige kennis. De ingenieurs beoordeelden en/of verbeterden de ingeleverde ontwerpen, of de kerkbesturen schakelden Rijkswaterstaat rechtstreeks in voor een ontwerp en de daarbij horende subsidie. De kerken die zo gebouwd werden kregen de naam ‘waterstaatskerken’.

Er zou ook sprake zijn van een waterstaatsstijl, maar dat berust op een misverstand: de ingenieurs bedienden zich van allerlei stijlen. De Gestelse St. Lambertuskerk van de foto was de derde met die naam en in 1834 gebouwd volgens een ontwerp van Rijkswaterstaat, die daarbij teruggreep op de traditionele vormen van de 18e eeuwse dorpskerk. In 1846 werd de kerk geconsacreerd, maar rond de eeuwwisseling was deze kerk veel te klein voor het aantal gelovigen en werd afgebroken. In 1910-1911 werd de huidige neogotische St.Lambertuskerk in gebruik genomen.