De dames en heren van De Vrolijke Noot doen hun naam eer aan. Al drie jaar lang treden zij geheel belangeloos op bij vier Eindhovense verzorgingshuizen en zorgen ze letterlijk voor een portie vrolijkheid. “Met onze muziek willen we de bewoners een positieve boost geven. Na afloop herinneren sommigen ons optreden misschien niet meer helemaal, maar op het moment dat we spelen, is het altijd feest!”

Door Marjolein van Hoof

Het is vrijdagochtend bij verzorgingshuis Eerdbrand in Woensel. Zo’n tien bewoners zitten al klaar in een aparte ruimte, met een kopje koffie voor hun neus. Ze verheugen zich op een gezellig muzikaal uurtje met De Vrolijke Noot. Een ochtend met een gouden randje. “Dit is ons 150e optreden”, kondigt basgitarist Jos Kluitmans (71) aan. Het levert een spontaan applaus op van de aanwezige bewoners.

“Jos houdt alles bij”, lacht gitarist Pieter de Haas (71). “Hij is onze administrator, manager, penningmeester en voorzitter. Hoeveel optredens staan er al voor 2026?”, vraagt hij aan Jos. “36”, is het exacte antwoord. “En daar komen nog wat extra avonden bij.”

Liefde voor muziek

Muziek speelt voor de heren een belangrijke rol. Jos werkte voor zijn pensionering in de logistiek en techniek, en speelde daarnaast in zijn vrije tijd bij verschillende bandjes. “Muziek heeft me vrienden voor het leven gebracht, en door de optredens kom je nog eens ergens”, glimlacht hij.

Pieter stond voor zijn pensioen bekend als ‘de meester met de gitaar’. “Ik was onderwijzer bij basisschool De Driestam”, verklaart hij. “Daar ken ik Jos van, want zijn kinderen zaten bij mij in de klas. Rond de feestdagen hadden we altijd een uitvoering met de ouders, we speelden dan kerstliederen.” Vanuit daar ontstond De Plakband, een band waar Pieter en Jos beide lid van waren. “Een lang-leve-de-lolband”, omschrijft Jos. “Van André Hazes tot Jimi Hendrix, we speelden van alles.”

Sociaal hart

Pieter zit nog steeds bij De Plakband, waarmee hij geregeld belangeloos optreedt voor mensen met een beperking. “Werken in het onderwijs is een sociaal beroep, dat heb ik op deze manier na mijn pensionering doorgezet.”

Jos heeft De Plakband inmiddels verlaten en concentreert zich nu op De Vrolijke Noot, want, zo zegt hij: “Ook ik wil graag iets doen voor de medemens.” Verder speelt hij in de Nederlandstalige sixties band Rob, Ria, Ronnie en de Zippers en zingt hij bij Donjo: “Het leukste koor van Eindhoven!”

Naast Jos en Pieter bestaat De Vrolijke Noot uit de zussen Ans, Ria en Toos Kuypers, Jan Schopenhouer en Anne Broeren (de vrouw van Jos). In wisselende samenstellingen treden zij wekelijks op in een van de vier verzorgingshuizen. “Elke derde vrijdag van de maand in Kronehoef, elke eerste vrijdag in Eerdbrand, en elke eerste maandag in Wilgenhof. In Vonderhof variëren de dagen”, somt Jos op.

Metgezel

Naast vaste optredens werkt De Vrolijke Noot mee aan extra activiteiten, zoals de avond ‘Muziekherinneringen’ bij Eerdbrand. Jos: “En we helpen bij het project ‘Metgezel’ van Kronehoef. Buurtbewoners met verschillende etnische achtergronden krijgen hier onder meer hulp bij het leren van de Nederlandse taal. Ik stuur vooraf liedteksten door. De woorden en uitdrukkingen in die nummers leggen we uit en we zingen samen. Bijvoorbeeld: Sophietje, zij dronk ranja met een rietje en dan krijgt iedereen ook echt een glas ranja met een rietje. Dat is heel leuk.”

Flauwekullen

Maar de kern van De Vrolijke Noot blijft muziek maken voor bewoners van Eindhovense verzorgingshuizen. “Ons eerste optreden was in 2022 bij Wilgenhof in het restaurant daar”, herinnert Pieter zich. “Die ruimte was te groot, omdat we alleen maar akoestisch spelen. Nu treden we op in kleinere settings. Dat werkt beter, je hebt meer interactie met de luisteraars en je kunt makkelijker grapjes maken. We flauwekullen een hoop, dat vinden de mensen vaak leuk.”

Gewapend met inmiddels zo’n 85 liedjes weet De Vrolijke Noot er telkens weer een fijn optreden van te maken. “Allemaal liedjes passend bij de doelgroep. De meesten zijn de 80 gepasseerd, wij spelen nummers die ze vooral uit hun tienerjaren kennen”, vertelt Jos.

Veel Nederlandstalige titels passeren de revue – zoals Daar Aan De Waterkant, Ouwe Taaie, Foxy Foxtrot en Kom Van Dat Dak Af – maar bijvoorbeeld ook Que Sera Sera en Send Me The Pillow You Dream On.

Een succesformule want, zoals Pieter vertelt: “Sommigen staan ons echt op te wachten om ons te verwelkomen. En zodra we beginnen te spelen, is het feest. Mensen kennen veel liedjes uit hun hoofd en zingen gezellig mee, óók mensen met dementie: blijkbaar boort muziek iets aan wat weggedoken zit.”

Magisch

“Muziek is iets magisch, een universele taal. Het maakt je vrolijk en het kan je ontroeren. Het nummer Droomland bijvoorbeeld, is echt een tranentrekker”, vertellen de twee.

“Je ziet regelmatig dat iemand volschiet bij een liedje omdat er herinneringen aan vastzitten. Dan moet ik ook even de andere kant op kijken, anders kan ik niet meer zingen”, zegt Jos en vervolgt: “Je krijgt ook echt een band met de bewoners, omdat je ze elke maand ziet. Als er dan iemand overlijdt, dan is dat wel even slikken. Het hoort erbij, het is inherent aan het leven.”

Toch heeft vooral plezier de overhand. Mooie verhalen passeren de revue, zoals over die ene bewoonster die steevast een belletje meeneemt. “Die haalt ze tevoorschijn zodra we zingen: Het was aan de Costa del Sol… tingelingeling!”

Bewondering

“Mensen zeggen wel eens: Ik had vandaag zo’n slechte zin, maar nu jullie zijn geweest is het weer helemaal goed. Daar doen we het voor”, zegt Pieter. “Ik heb bewondering voor hoe sommige bewoners met hun situatie omgaan. Er zijn bezoekers die bijna niets meer kunnen, maar toch telkens zo genieten van onze muziek.”

“Daarom is het zo belangrijk dat we dit doen”, vult Jos aan. “We zorgen dat er voor hen iets leuks is op een dag. En daar hoeven we geen geld mee te verdienen. Af en toe krijgen we een mooie bedankkaart, ondertekend door de bewoners. Dat doet ons meer dan welke financiële vergoeding dan ook.”

Op de vraag hoe lang ze nog door willen gaan met De Vrolijke Noot, antwoorden de mannen enthousiast: “Totdat het niet meer gaat! Het geeft ons zoveel voldoening en energie. We fietsen altijd samen terug naar huis en elke keer zeggen we dan tegen elkaar: het was weer geweldig!”