Van kantinehouder tot algemeen directeur: het is het succesverhaal van Anil Badloe in een notendop. De man die persoonlijk heeft bijgedragen aan de status van Eindhoven als zaalvoetbalhoofdstad van Nederland, neemt na bijna dertig jaar afscheid van Futsal Club Eindhoven. Een mooi moment om terug te blikken op een opmerkelijke voetbalcarrière.

Door Rob Weekers

Tot het einde van dit jaar is Anil (57) nog actief als algemeen directeur van de zaalvoetbalvereniging die jarenlang successen heeft geboekt. Landskampioenschappen, Europese wedstrijden, zelfs deelname aan de Champions League, Anil heeft het als pionier en boegbeeld allemaal meegemaakt bij Futsal Club Eindhoven. “Dat we als Eindhovens clubje zo ver zijn gekomen, is bijzonder. Natuurlijk word ik gezien als de spin in het web, maar ik heb het niet alleen gedaan. We hebben samen successen behaald”, zegt hij met bescheiden trots.

Harmonie

Zijn verleden als veld- en zaalvoetballer heeft alles te maken met het succes van de club. “Mijn netwerk was groot, maar dat geldt voor meer mensen. Mijn kracht lag in het verzamelen van de juiste mensen om me heen”, vertelt Anil. Harmonie en samenwerking ziet hij als de sleutel tot succes. “Passie met een vleugje ambitie”, voegt hij glimlachend toe.

Mijn stad

De liefde voor voetbal loopt als een rode draad door zijn leven. Geboren in Paramaribo, verhuisde hij op zesjarige leeftijd met zijn familie naar Eindhoven. Als Hindoestaanse Surinamer viel hij op in een overwegend witte omgeving. “Sommige mensen wilden mijn huid aanraken”, lacht hij. “Ik heb daar nooit iets achter gezocht. Ik voelde me snel geaccepteerd en heb geen aanpassingsproblemen gehad. Eindhoven is mijn stad, dat voelt nog steeds zo.”

Zijn eerste stappen op het voetbalveld zette hij bij Woenselse Boys, samen met drie broers. “We hadden geen geld voor contributie, maar mochten toch meedoen. Daar ben ik de club nog steeds dankbaar voor, het zegt veel over hun klasse.” Op zijn vijftiende debuteerde hij in het eerste elftal. Daarna volgden clubs als RKSV Woensel, DBS, Veloc, en ook de jeugd- en A-selecties van FC Eindhoven en Helmond Sport.

“En dan heb ik het nog niet eens over de zaalvoetbalclubs”, lacht Anil. Illustere namen als Pejoco Boys, KW Tongelreep, Peter Langhout Reizen, DBS, Hooghuis Sport, Molier/Impac en Cibatax passeren de revue. “Ik kan het zelf nauwelijks meer overzien”, zegt hij.

Ambitie

In 1997 sloot Anil zijn actieve voetbalcarrière af en begon een horecazaak in Sporthal Haagdijk aan de Tongelresestraat. Om voldoende baromzet voor de kantine te genereren, kwam vriend Ashok Debipersad met een idee: “Zullen we een zaalvoetbalteam beginnen?” Anil moet nog steeds lachen bij die herinnering. Taxibedrijf Cibatax werd sponsor, en wat begon als een grap werd werkelijkheid. “We hadden vanaf het begin de ambitie om het serieus aan te pakken, en dat is redelijk goed gelukt”, grinnikt hij.

Stiekem in de zaal

Als technisch vaardige speler met een goed linkerbeen kon Anil zowel op het veld als in de zaal uit de voeten. “Vroeger stonden veldvoetbal en zaalvoetbal lijnrecht tegenover elkaar. Clubs waren bang voor blessures,” herinnert hij zich. “Maar ik trok me daar niets van aan en speelde vaak stiekem in de zaal. Sterker nog: ik ben er een betere voetballer door geworden.”

Volgens Anil valt het met de blessurekans in zaalvoetbal reuze mee. Daarom besloten FC Eindhoven en Futsal Club Eindhoven in 2014 samen te werken en jeugdspelers ook in de zaal te laten spelen. Een keuze die tot op de dag van vandaag goed uitpakt. “Zaalvoetbal is sneller en dynamischer. Je moet aanvallen én verdedigen. Dat verhoogt je handelingssnelheid en techniek, ook op het veld heb je daar profijt van.”

Vers bloed

Zijn afscheid als algemeen directeur van Futsal Club Eindhoven voelt voor Anil als het einde van een tijdperk, maar ook als het begin van iets nieuws. Meer tijd voor ondernemerschap, reizen, én een ruimere agenda in 2026. De deur gaat overigens niet helemaal dicht voor de scheidend voorzitter. “Natuurlijk blijf ik betrokken bij de club, en pik ik heus nog wel wat wedstrijden mee. Maar verantwoordelijk voor het reilen en zeilen, nee, dat ben ik niet meer.” Bij de club lopen enkele mensen langs de zijlijn al warm om het vertrek van hun algemeen directeur zo goed mogelijk op te vangen. ”Het is tijd om het stokje door te geven, tijd voor vers bloed,” zegt Anil berustend. “Het is mooi geweest.”

Wat heet. De avonturen die hij met zijn club heeft beleefd, toveren nog steeds een glimlach op zijn gezicht. “Spelen in de Champions League tegen grootheden als FC Barcelona en Sporting Lissabon, dat hebben we toch maar mooi gedaan! We zijn de meest succesvolle futsalclub van Nederland, zijn zes keer landskampioen geworden. Daar ben ik trots op, dat zit diep.”

Een van de hoogtepunten noemt hij de Concacaf Futsal Cup in Paramaribo in 2013 en 2014, met teams uit Suriname, Guatemala en Curaçao. “Die wedstrijden werden live uitgezonden op tv in Suriname. Wat een happening, onvergetelijk. Uitgerekend in mijn geboortestad, alsof het zo moest zijn.” De toernooiwinst, een rondrit per open bus en een immense beker maakten het compleet. “Dat ding was zó groot dat we ’m niet het vliegtuig in kregen. Die cup hebben we apart over moeten laten komen. Hilarisch!”